فرمانده اين دستهها برحسب معمول خان يا رئيس طايفه است ، يا يكى از منسوبان نزديك آنها ، با عنوان سرتيپ يا سرهنگ بدون توجه به تعداد نفراتى كه در زير دست دارند . اين افسران تابع و زيردست هم دارند از قبيل يوزباشى يا پنجهباشى يعنى سردستهء صد نفر يا پنجاه نفرى ، و همچنين نايب . افسران تابع مواجبى دريافت نمىدارند ، ولى وقتى كه از اردوگاه خود دور و مشغول خدمت باشند جيره مىگيرند . افسران تابع و افراد سالانه به تفاوت از 65 تا 1000 قران مقررى دارند . رقم آخر ميزان مقررى غلامان شاهى است كه خود از خوانين و افراد توانگرند و همچنين روزانه شش گيروانكه و نيم جو و سيزده گيروانكه كاه جيره دارند .
سواران ايلاتى يا بومى بابت مواجب و جيره و مقررى سالانه از 6 / 12 / 4 ليره تا 0 / 12 / 31 ليره دريافت مىكنند . فرد سوار معمولا عليق و علوفهء خود را مىفروشد ، ازاينرو جاى شگفتى نيست كه اسب او هيكل مفلوك و غمانگيز داشته باشد ، اما همين حيوانات به محض آنكه قدرى خوراك به شكمشان برسد طاقت و استقامت حيرتانگيزى نشان مىدهند ، و براستى كه اسبهاى تمامعيارند و بنابر معمول قدشان از چهارده دست و نيم ( كف دست ) بلندتر نيست . ولى سختجان ، چالاك بىلغزش و عموما تند و تيزند ، بار سنگين مىبرند ، زيراكه تمام ما يحتاج يعنى رختخواب سوار و پوشاك شبانهء حيوان همه در خرجين انباشته و بر پشت زين سواركار گذاشته مىشود و با نمد ضخيمى كه از سر تا دم حيوان را مىپوشاند ، ديگر اسب ايرانى احتياج مبرمى به اصطبل ندارد .
اين چهارپايان ممتاز را در همهجا با قيمتى از 6 ليره به بالا مىتوان خريد و هنگامى كه نيك به راه افتاده باشند روزانه به آسانى 24 تا 30 ميل در هرگونه هوائى طى طريق مىكنند ، حتى در دشت و دمنى كه اسبهاى نيك پرورش يافته دوچار لرزه مىشوند . سواران اين اسبها اونيفرم ندارند ، اما براى اسب خود توبره و اسلحه دارند كه معمولا شامل يك تفنگ بومى يك قداره و يك طپانچه است .
ايران وقضيهء ايران ( فارسي ) — صفحة 750
مساهمون: جورج ناتانيل كرزن
ص٧٥٠