دعاى آن حضرت عليه السّلام در روز سه شنبه
ستايش خدائى را كه بسبب استحكام معرفت خود و اخلاص در مورد يگانهپرستيش بر من منت نهاد ، و مرا از گمراهان و غافلان ، و اهل شك و مشركان قرارم نداد ، و نه از آن دسته مردمى كه شيطان بر آنها مسلط گشته و آنان را از راه بدر برده و گمراه ساخته و هواى نفس خود را معبود خود ساختهاند ، و منزه است خدائى كه دعاى شخص گرفتار و درمانده را اجابت كند و محنت را از او دور سازد ، و راز نهانى را داند ، و مالك هر خير و شر و خوبى و بدى است ، و معبودى نيست جز خدائى كه چون بندهاى نافرمانيش كند حلم ورزد ، و چون همين بنده او را بخواند پاسخش را داده و كمكش كند ، و خدا بزرگتر ( از توصيف ) است آنكه ملكش پهناور و شريكى براى وى نيست ، و مقام عرشش گرامى ، و انتقامش سخت خواهد بود ، خدايا از تو درخواست كنم درخواست آن كس كه جز تو كسى را براى درخواست خود نيابد ، و بر تو تكيه كنم تكيه كردن آن كس كه تكيهگاهى جز تو نيابد ، چون توئى آن نخستين كه نخست را ايجاد كردى ، و آن را بوسائل مهرورزى خود جامهء هستى پوشاندى ، و آن بر مشيت تو خاضع گشت ، و چنانچه اراده فرمودى بتقدير محكم ايجاد گشت ، و تو نيرومندتر و بزرگتر از آنى كه خردها به اندازهء وصف تو احاطه يابند ، توئى آن دانائى كه هموزن ذرهاى در آسمان و زمين از تو نهان نيست ، و آن بخشندهاى كه اصرار بندگان