دعاى آن حضرت عليه السّلام در روز پنجم ماه
خدايا تو راست ستايش در شب چون برود ، و تو را است ستايش در صبح چون آشكار گردد ، و تو را است ستايش ( چنان ) ستايشى كه آغازش بسپاسگزارى تو رسد ، و انجامش به رضوان و خوشنوديت ، و تو را است ستايش در آسمانها كه ستودهاى ، و در بندگان و شهرهايت كه معبود و مورد پرستشى ، خدايا تو را است ستايش در قضاء ( و مقدرات ) و تو را است ستايش در حال وسعت و آسايش ، و تو را است ستايش در وقت فشار و سختى ، و تو را است ستايش در نعمتهاى آشكارا ، و تو را است ستايش در نعمتهاى پى در پى ، و تو را است ستايش ، پروردگار ستايش و سرپرست ستايش ، از تو ستايش آغاز شده و به تو نيز ستايش پايان پذيرد ، ستايش خداى را در آغاز شب و پايان روز ، و ستايش خداى را در پيشينيان و پيسينان ، و ستايش خداى را به پرى آسمانها و زمينها و آنچه خودش پس از اينها خواسته باشد تا آنگاه كه خوشنود گردد ، ستايش خداى را بشمارهء آفريدگانش و بيش از اين هر اندازه كه خواهد زيرا كه او به شماره در آرد هر چيز را ، و رحمت و علمش همه چيز را فرا گرفته ، ستايش خدائى را كه آسمانها و زمين و آنچه در ميان آن دو است ( همه را ) در شش روز آفريد سپس بعرش پرداخت ، ستايش خدائى را كه آسمانها را بدون ستونى كه ديده شود برافراشت ، ستايش خدائى را كه آسمان دنيا را بچراغها زيور داد و آنها را وسيلهء دور كردن شياطين كرد ، ستايش خدائى را كه زمين را فرش قرار داد و براى ما در آن ألوان درخت و زراعت و ميوهجات و خرما رويانيد ، ستايش خدائى را كه در زمين بوستانها و