[ حرف الف بلفظ « آفة » ]
( از آنچه وارد شده از سخنان حكمت آميز حضرت أمير المؤمنين علي بن أبي طالب عليه السلام در حرف الف بلفظ « آفة » .
فرموده آن حضرت عليه السلام : )
3915
آفة الايمان الشّرك .
آفت ايمان شرك است « آفت چيزى » چيزى است كه هر گاه أو عارض آن شود فاسد شود و « شرك » اسم كفر مقابل ايمان است پس اگر « ايمان » مجرّد تصديق واعتقاد باشد شرك بمعنى عدم تصديق واعتقاد باشد واگر ايمان عبارت از تصديق بدل وعدم انكار بزبان باشد شرك يا بعدم تصديق باشد ويا بانكار بزبان هر چند تصديق بدل باشد واگر « ايمان » تصديق بدل باشد باقرار بزبان « شرك » يا بعدم تصديق باشد ويا بعدم اقرار بزبان ، واگر « ايمان » عبارت از تصديق بدل واقرار بزبان وأطاعت بأركان باشد شرك باخلال بيكى از آنها باشد ، وگاه است كه شرك بر خصوص شريك قرار دادن از براي حق تعالى اطلاق مىشود وبر هر تقدير « بودن شرك آفت ايمان بمعنى فاسد كننده » امرى است ظاهر ومحتاج ببيان نيست مگر اين كه مراد به [ شرك ] ، شرك خفى باشد كه آن رياست كه بمنزله شريك قرار دادن از براي خداست ومراد اين باشد كه آفت ايمان اين است كه مؤمن در عبادتي ريا كند ونيت أو در آن خالص از براي خدا نباشد بلكه ديدن كسى يا شنيدن أو منظور باشد خواه مستقل باشد آن معنى در آن يا آميخته باشد نيت أو بآن . وممكن است كه مراد اين باشد كه آفت ايمان شرك است يعنى بغير شرك آفتى ندارد وچيزى نيست كه آن را فاسد كند بغير اين كه صاحب آن كفر آورد وايمان از أو زايل گردد ، وبنا بر اين مراد بشرك مطلق كفر است كه مقابل ايمان باشد چنانكه اوّلا مذكور شد .