بدى بسيار بر آن مترتّب مىشود وبسيار است كه سبب ارتكاب محرّمات مىگردد .
1575
الغشوش لسانه حلو وقلبه مرّ .
« غشوش » يعنى كسى كه با مردم غش كند وصاف نباشد زبان أو شيرين است ودل أو تلخ ، زيرا كه بزبان گويد چيزى چند كه آدمي را خوش آيد ودر دل گيرد فكرى چند كه ضرر باين كس داشته باشد وتلخ باشد .
1576
المنافق لسانه يسرّ وقلبه يضرّ .
« منافق » يعنى كسى كه ظاهر أو موافق باطن نباشد زبان أو شاد مىگرداند ودل أو ضرر مىرساند ، واين بمنزلهء تأكيد فقرهء سابق است .
1577
المرائي ظاهره جميل وباطنه عليل .
روبين كه طاعات وعبادات أو از براي ريا وديدن مردم باشد ظاهر أو نيكوست وزيبا وباطن أو بيمار است .
1578
المنافق قوله جميل وفعله الّداء الدّخيل .
منافق گفتار أو نيكوست وكردار أو بيمارئى است كه داخل مىشود در باطن اين كس يعنى كارى چند كند كه دل اين كس را بدرد آورد .
1579
الصدق أقوى دعائم الايمان .
راستى محكمترين ستونهاى ايمان است كه ايمان به آنها برپاست .
1580
الصّبر اوّل لوازم الاتقان .
صبر وشكيبائى اوّل چيزهائى است كه لازم محكم كردن است يعنى محكم كردن دين يا كار خود ودر بعضي نسخهها « الايقان » بياى دو نقطهء زير واقع شده