653
الجزع يعظّم المحنة .
جزع وناشكيبائى عظيم مىگرداند زحمت ورنج مصيبت را .
654
الصّبر يمحّص الرّزيّة .
صبر وشكيبائى كم مىگرداند مصيبت را ، يعنى رنج وزحمت آنرا يا كم ميكند أصل مصيبت را ومانع مىشود از وقوع مصيبت ديگر بخلاف جزع وبىصبرى كه باعث وقوع مصيبت ديگر شود .
655
العجز شرّ مطيّة .
عجز وناتوانى بد مطيّه است و « مطيّه » چنانكه گذشت شترى را گويند كه كسى سوار آن شود يا چيزى بار آن كند ومراد اين است كه : آدمي بايد كه تن بعجز وناتوانى ندهد وبناى كار خود را بر آن نگذارد كه باعث زيان دنيا وآخرت است بلكه بايد كه سعى كند كه در هيچ كارى عاجز وفرومانده نباشد .
656
البشر شيمة الحرّ .
شكفته روئى خصلت مرد آزاده است كه خود را گرفتار آلام واحزان دنيا نكرده .
657
العقل ينبوع الخير .
عقل چشمه نيكى است ، زيرا از آن بغير از راهنمائى بخيرات چيزى نجوشد ومراد به « عقل » ذهن سليم ودريافت مستقيم است ، يا علم ودانائى بقرينه مقابله با جهل در فقره دويم .
658
الجهل معدن الشّرّ
ناداني كان ومحلّ أقامت بديست ، زيرا كه منشأ بسيار بديها شود .