54
المنصف كريم ، الظّالم لئيم .
دادگر كريم است وستم كننده لئيم ، « كريم » صاحب جود وبخشش را گويند وهر كه را صفات حميده باشد نيز كريم گويند ، و « لئيم » مقابل اوست بهر دو معنى ودر اين عبارت مناسب معنى دويم است .
55
المعروف رقّ .
احسان بندگى است يعنى قبول احسان كسى اين كس را بمنزله بنده أو ميكند وخلاصي أزين ذلّت وخوارى باين مىشود كه در عوض احسان أو احسانى كند باو در خور آن چنانكه فرموده :
56
المكافأة عتق .
يعنى احسانرا بمثل آن عوض دادن آزاديست .
57
الصّبر ملاك .
شكيبائى بنياد است يعنى بناى ثواب بسيارى بر آن است وبآن مالك آنها توان شد .
58
الجزع هلاك .
ناشكيبائى تباهى است ، يعنى سبب تباه شدن اجر وثواب مىشود ، يا تباه شدن اين كس باعتبار وزر وعصيان زيادة بر آن حرمان .
59
التّودّد يمن .
دوستى با مردم كردن يمن وبركت است ودر بعضي نسخهها « التّودة يمن . »