ساحران از او اطاعت كنند و موسى از اين ترسيد كه معجزه و شعبده بر حاضران مشتبه شود ( تا اينكه ساحران خود گفتند : اين سحر و شعبده نيست ) .
( 1 ) وقتى پيامبر يا وصى او دعا كند بدون هيچ گونه آلت و اسبابى ، معجزه پديد مىآيد و آلتى بيشتر از دعا ندارد ، ولى شعبده سرعت دست است كه با اسباب و آلات مخصوص خودش و با تعليم از قبل پديد مىآيد و در آن ممكن است چند نفر مساوى باشند و آن را فقط كسى مىتواند كه مقدماتش را آموخته باشد و بايد آلاتى باشد كه از آن در اتمام اين كار كمك بگيرد .
بدان معجزه كارى است كه شعبده بازان معاصر پيامبر هر چه هم تلاش كنند نمىتوانند مانند آن معجزه را انجام دهند ، چه رسد به غير شعبده بازان ، مثل عصاى موسى كه ساحران را با اينكه در كار خود ماهر بودند عاجز كرد . شعبده چيزى است كه حيلهگران با سرعت دست و به وسيلهء آلات مخصوصى انجام مىدهند كه بعضيها از آن سر در مىآورند و بعضيها سر در نمىآورند .
معجزه به دست كسانى كه به راستى و صداقت و پاكى شناخته شدهاند پديد مىآيد ولى شعبده در دست حيلهگران و خبيثان و او باش پديد مىآيد .
صاحب معجزه هنگام اعجاز ، ديگران را به مبارزه فرا مىخواند و اجمالا موافق عقل است و به واسطهء آن ، بر جميع خلايق مباهات مىكند . و هر چه روزگار بگذرد ، از وضوح و درستى آن كشف مىكند و پرده برمىدارد .
و معجزه شرائطى دارد كه ذكر كرديم . علاوه ، اين در حيطهء قدرت خداوند ممكن است و قول منكرين را كه وقوع آن را محال مىدانند ، باطل مىكند و خداوند سبحان براى تصديق پيامبر و امام آن را ظاهر مىسازد . و اكثر شعبدهها در يك زمان مخصوص و مكان مخصوص محقق مىشوند و از وسائلى كمك گرفته مىشود ، ولى معجزه به هيچ زمان و مكان مخصوصى متعلق نيست و صاحب آن از هيچ گونه وسائلى كمك نمىگيرد . هنگامى كه دعا كرد و خواست ، خداوند متعال آن را ظاهر مىكند و در آن از هيچ وسيلهاى كمك گرفته نمىشود . و آن به صورت ناقض عادت است و عقول را حيران مىكند و بر نفوس غلبه مىنمايد تا
الخرائج والجرائح ( جلوه هاى اعجاز معصومين ع ) ( فارسي ) — صفحة 712
مساهمون: قطب الدين الراوندي
ص٧١٢