حرمت انسان در حال مرگ مانند حرمت او است در حال حيات .
شرح : « مراد از ديه ، ديهء جنين است چنان كه در روايت حسين بن خالد گذشت » نويسندهء اين كتاب - رحمه الله - گويد : اين دو حديث با يك ديگر اختلاف ندارند ، زيرا هر كدام مربوط به يك مورد است ، و هر گاه مردى سر مرده اى را جدا كند و قصدش اين بوده كه در حال حيات آن شخص سر او را جدا كند و نتوانسته ، تا او مرده است ، آنگاه چنين كرده پس بر او ديهء كامل است ، و هر گاه كشتن او را نيّت نداشته پس بر او يك صد دينار ديهء جنين است .
شرح : « اين توجيه مبتنى بر اينست كه » عليه الدّية « مراد ديهء كامل باشد ، و اين ثابت نيست تا به اين توجيه بارد ناچار شويم ، بلكه الف و لام » الدّية « الف و لام عهد ذكرى است » .
5358 - اسحاق بن عمّار گويد : از امام صادق عليه السّلام پرسيدم : سر مرده اى را جدا كردهاند ، فرمود : بر جداكننده ديهء آنست ، عرضكردم : ديهء ميّت را چه كسى مىستاند ، فرمود : امام ، اين از آن خداوند عزّ و جلّ مىباشد ( نه ورثه ) ، و چنانچه دست راست يا چيزى از اعضاى او را ببرد باز آن تاوان و ارشى كه بر او است از آن امام خواهد بود .
من لا يحضره الفقيه ( فارسي ) — صفحة 554
مساهمون: الشيخ الصدوق
ص٥٥٤