بر كشتن او اعانت كرده
زيرا يتيم نيازمند است و خود نمىتواند كار خويش را انجام دهد و روزى خود را كسب كند و كسى را هم ندارد كه مانند پدر و مادر براى او دلسوزى كنند و نفقه اش را كفايت نمايند ، پس اگر كسى مال او را بخورد اين همانند آنست كه براستى او را كشته است و او را بسوى فقر و تنگدستى كشانيده ، با ارتكاب آنچه را كه خداوند بر او حرام كرده است ، و عقوبتى را كه در دنيا براى او مقرّر فرموده در گفتار خود كه ميفرمايد : * ( وَلْيَخْشَ الَّذِينَ لَوْ تَرَكُوا مِنْ خَلْفِهِمْ ذُرِّيَّةً ضِعافاً خافُوا عَلَيْهِمْ فَلْيَتَّقُوا الله وَلْيَقُولُوا قَوْلًا سَدِيداً ) * ( و بايد بندگان از مكافات عمل خويش بيم داشته باشند ( و با يتيمان نيكو رفتار كنند ) مبادا پس از خود فرزندانى صغير و ضعيف و ناتوان باقى گذارند بر حال آنها بترسند و بايد از خداوند پروا كنند و سخن از روى صلاح و درستى گويند ( راه عدالت پويند ) ( نساء : 9 ) و سخن امام باقر عليه السّلام كه فرموده است : « خداوند به دو كيفر در خوردن مال يتيم مردمان را تهديد فرموده ، يكى در دنيا و ديگرى در عالم آخرت » پس در تحريم مال يتيم نگهدارى ثروت يتيم و مستقل بودن او نسبت بخويش و سلامت بازماندگان قيّم يتيم كه گرفتار شوند به همان كه يتيم گرفتار شد از جهت همان تهديدى كه خداوند بعقوبت دنيوى كرده ، و اضافه بر آن آنكه يتيم بزرگ خواهد شد و كمر انتقام خواهد بست ، و كينه توزى و دشمنى و خصومتى به ميان آنها ببار خواهد آورد تا همگى نابود گردند ، و خداوند فرار از ميدان نبرد با دشمن مهاجم را
من لا يحضره الفقيه ( فارسي ) — صفحة 288
مساهمون: الشيخ الصدوق
ص٢٨٨