4830 - و در خبر است كه چنانچه توانائى اطعام شصت مسكين را نداشت به قدر توانش تصدّق دهد . و ظهار در حال غضب واقع نشود ، و نيز به صرف گفتن لفظ بدون قصد تحريم ، حاصل نگردد .
و غلام و برده اگر ظهار كند از زن خود ، كفّاره اش نيم كفّاره آزاد باشد در روزه ، و بر او آزاد كردن بنده و دادن صدقه به مساكين نيست زيرا بنده مالك چيزى نيست و مالى ندارد .
و هر گاه مردى در ظهار بهمسر خود گفت : تو بر من مانند يكى از محارم من هستى و ( مادر يا خواهر يا عمّه يا خاله را مثلا نام برد ) اين خود ظهار است و كفّاره دارد .
و اگر مردى به زوجه اش گفت : تو بر من مانند پشت يا شكم يا دست يا پا يا پاشنهء پا يا موى مادرم هستى يا يكى از اعضاى جسد او را نام برد و بدين سخن قصد تحريم كند اين خود ظهار محسوب مىشود و كفّاره دارد ؛ اين را ابراهيم بن هاشم در كتاب نوادر خود روايت كرده است .
4831 - بريد بن معاويه گويد : از امام باقر عليه السّلام در مورد مردى كه از
من لا يحضره الفقيه ( فارسي ) — صفحة 227
مساهمون: الشيخ الصدوق
ص٢٢٧