فرمود : آنان كه ظهار مىكنند از زنان خود سپس تصميم به بازگشت مىگيرند از آنچه بر خود حرام كردهاند و ميخواهند تدارك و تلافى آن كنند ، اصلاح كردن آن بآزاد كردن يك بنده است پيش از آنكه بهم رسند و از هم كام گيرند ، و خداوند شما را به اين حكم موعظه كرده پند مىدهد ( تا از آن بپرهيزيد و ظهار نكنيد ) و خداوند به آنچه رفتار مىكنيد كاملا آگاه است ، پس هر كس توانائى آزاد كردن برده را نداشت بايد دو ماه پى در پى روزه بگيرد پيش از همبسترى با زوجه اش و چنانچه اين را هم نتوانست شصت مسكين را طعام دادن كفّارهء آنست ) .
و ظهار بر دو قسم است : يكى آنكه مرد به زوجه اش بگويد كه وى بر او مانند پشت مادر اوست ، و ساكت بماند پس بر اوست كه كفّاره دهد پيش از آنكه با زن همبسترى كند ، و چنانچه كفّاره نداده با زن مقاربت كرد كفّارهء ديگرى نيز بر او لازم خواهد شد ، و ديگر اينكه گفته باشد وى مانند پشت مادرش مىباشد اگر چنين و چنان كند در اين صورت چيزى بر او نيست مگر اينكه آن كار را انجام دهد ، و با زوجه نزديكى هم بكند در اين صورتست كه كفّاره بر او واجب مىشود هر گاه به شرطى و سوگندى معلَّق كرده باشد .
و كفّاره آزاد كردن يك بنده است ، اگر نتوانست روزه گرفتن دو ماه پى در پى است پيش از اينكه همخوابگى كند ، و اگر اين را هم نتوانست طعام دادن شصت بينوا است بهر كدام يك مدّ طعام ، و اگر قدرت اين را هم نداشت هجده روز روزه بگيرد .
من لا يحضره الفقيه ( فارسي ) — صفحة 226
مساهمون: الشيخ الصدوق
ص٢٢٦