نعمت الوان غم مىرسدم دم به دم * گه ز نوال ستم گه ز عطاى بلا
حاصلم از خشك و تر اشكى و لخت جگر * بر سر اين ما حضر هر دو جهان را صلا
حسرت من جاودان ، طاقت من ناتوان * بار ستم بىحساب تاب و توان بىنوا
بهر گريبان دل ، دست تطاول دراز * وز پى دامان وصل ، طول امل نارسا
بىغمت اوقات من ، جمله به باطل گذشت * در غم بود و نبود ، در سر چون و چرا
دور نگردى به سهو ، يك نفس از خاطرم * با همه بيگانگى ، چون سخن آشنا
تاب و توانم دگر ، در غم و حسرت نماند * به كه برم زين الم ، بر در شاه التجا
شاه زمين و زمن ، سرو بهار چمن * رنگ گل و ياسمن ، بوى شمال و صبا
قرّت عين رسول « 1 » ، چشم و چراغ بتول « 2 » * فخر نفوس و عقول ، نقد علىّ رضا
هم شرف بو تراب ، هم خلف بو الحسن « 3 » * هم لقب او را تقى ، هم صفت او را تقا « 4 »
گلشن اميد را خار رهش شاخ گل * ديدهء خورشيد را خاك درش توتيا
هامش
( 1 ) - قرّت عين رسول ( ص ) : مايهء روشنى و خنكى چشم حضرت رسول ( ص ) ، نور ديده .
( 2 ) - بتول : حضرت زهرا عليها سلام .
( 3 ) - ابو الحسن : منظور ابو الحسن على بن موسى الرضا ( ع ) است .
( 4 ) - تقا : تقوا و پرهيزگارى