كيش تو جويم مدام و راه تو پويم * تا ز تن خسته روح گردد زاهق « 33 »
بر پدر و مادرم ز لطف كرم كن * گر صلتى دارد اين قصيدهء رايق « 34 »
چشم من از مهر برگشاى و نگهدار * گوهر ايمان من ز پنجهء سارق « * »
هامش
( 33 ) - زاهق : رونده ، نابود شونده ، ناپديد شونده .
( 34 ) - رايق : صاف و صافى ، برتر ، پسنديده .
* ديوان اشعار ملك الشعراء ، محمد تقى بهار ، چاپ دوم ، 1344 خورشيدى ، از انتشارات امير كبير ، تهران ، جلد دوم ، ص 610 ( اين قصيده به سال 1312 خورشيدى در اصفهان سروده شده است )