بهجتى ( شفق ) ، محمّد حسين ( 1313 ه . ش . - )
او فرزند استاد تقى و برادر على بهجتى است كه در اوّل خرداد ماه در اردكان يزد به دنيا آمد . دوران طفوليت را به فرا گرفتن سواد فارسى گذرانيد و پس از آن به مدرسهء علوم دينى رفت و تحصيلات خود را در رشتهء دروس عالى روحانيت و كليات علوم روز به اتمام رسانيد . وى طبعى روان دارد و علاوه بر شعر نويسندگى هم مىكند . در اشعارش قبلا « بهجتى » و اينك « شفق » تخلّص مىكند . « 1 »
اشعارى در ستايش على بن ابى طالب ( ع ) كه حكايتگر ارادت ويژهء او به آستانهء حضرت مولا على ( ع ) است ، دارد .
شاهكار خلقت
هر كس ترا شناخت غم جان و سَر نداشت * سَر داد و سَر ز پاى تو يك لحظه برنداشت
عشق رخت به خرمن عشاق بيقرار * افروخت آتشى كه خموشى دگر نداشت
داند خدا كه شعلهء عشق تو گر نبود * كانون پر شرارهء هستى شرر نداشت
اى ماه من زمانه پس از ختم انبيا * بهتر ز ذات پاك تو ديگر پسر نداشت
باشد خدا على و ترا نيز نام اوست * شاخ حيات از تو گلى خوبتر نداشت
باللّه تجليات جمال تو گر نبود * از جلوه و جمال خدا كس خبر نداشت
تيغ تو گر نبود شجاعت يتيم بود * داد تو گر نبود عدالت پدر نداشت
آغاز عدل از تو و انجام آن به تو * بود و تنى كه بىتو بر اندام سَر نداشت
در كارگاه خلقت اگر گوهرت نبود * نخل تناور بشريت ثمر نداشت
هامش
( 1 ) . تذكرهء شعراى يزد از آغاز تا عصر حاضر ، ص 317 .