بهار ، محمّد تقى ( 1263 - 1330 ه . ش . )
محمّد تقى فرزند حاج محمّد كاظم صبورى ، ملك الشعراى آستان قدس رضوى است .
در عين حال او از دانشمندان ، نويسندگان و سياستمداران آزاده نيز به شمار مىرود . بهار در مشهد پا به عرصهء وجود گذارد . پدر او از فضلاى معروف خراسان بود . بهار اصول ادبيات را در نزد پدر آموخت و پس از مرگ پدر كه آن هنگام هيجده سال بيشتر نداشت ، تحصيلات ادبى را نزد مرحوم اديب نيشابورى كه از ادبا و شعراى مشهور بود و همچنين ساير فضلاى معاصر دنبال كرد .
بهار از سنين كودكى و در زمان حيات پدر ، قريحهء ادبى خود را گاه به گاهى بروز مىداد و ذوق فطرى و خدادادى خويش را ضمن گفتار و كردار كودكانهاش آشكار مىساخت . پس از فوت پدر در سرودن شعر رفته رفته چنان مهارتى از خود به خرج داد كه جز معدودى از استادان ، ساير فضلاى خراسان آن را باور نمىداشتند . او علىرغم فوت پدر و بىسرپرست ماندن خانواده ، كه مشكلات فراوانى هم براى او ايجاد كرده بود ، به دنبال انقلاب ايران كه در سال 1324 ه يعنى دو سال پس از مرگ پدرش روى نمود به زندگى سياسى و اجتماعى كشانده مىشود و به صف انقلابيون مىپيوندد . چرا كه روح پر شور شاعرانه و احساسات تند ميهن پرستانهء او را هيچ دسته و گروهى ، ديگر قانع نمىساخت . او ضمن نوشتن مقالات سياسى و اشعار مهيّج وطنى و ترانههاى محلّى بر دامنهء فعاليّتهاى سياسى خويش پيوسته مىافزود و با نشر روزنامهء نو بهار و سپس روزنامهء تازه بهار و راه يافتن به مجلس به عنوان يك شخصيت برجستهء سياسى و انقلابى شهرتى تمام يافت . ولى به سبب نوشتن مقالات شديد اللحن بر ضدّ مظالم دولت روس ابتدا به خراسان و سپس به بجنورد تبعيد گرديد . همدردى با مردم آن ديار سبب گرديد كه در دورهء چهارم از همان شهر به وكالت انتخاب شود و در دورههاى پنجم و ششم به