طوطى همدانى ( 1327 ه . ق . - )
ابو الحسن ابن ابو الحسن همدانى متخلّص به طوطى متولّد همدان است . وى پس از گذراندن ايّام كودكى و بهرهمند شدن از درس و كتاب و آموختن زبان فارسى در 20 سالگى از همدان به تهران آمد . از آن جا كه علاقهء زيادى به اشعار بزرگان و عرفا داشت غالب اوقات روزگار خود را به شعر خواندن و شعر گفتن مىگذرانيد . ذوق و شوق عرفان وى را بر آن داشت كه در سير و سلوك نيز قدمى بردارد و به اندازه شوق و ذوق خود از حقايق عرفان برخوردار گردد . كسب ظاهرى وى خيّاطى است .
آثار وى عبارتند از :
مناجات نامه « 1 » در دو بخش الف - مناجات خمسة عشر ، ب - مناجات خمسه ؛ ديوان غزليات در توحيد ؛ كتاب شكرستان در مدح و منقبت چهارده معصوم ( ع ) كه هشتاد قصيدهء آن فقط به مدح مولاى متّقيان على ( ع ) اختصاص دارد ؛ كتاب گواهى نامه در سير و سلوك كه به وزن مخزن الاسرار نظامى سروده شده است ؛ شيطان نامه يا مناظره با ابليس پر تلبيس ، اين كتاب به نثر و داراى قطعات عرفانى و فكاهى و ادبى است .
طوطى ، ترجيع بند معروفى در مدح چهارده معصوم ( ع ) دارد كه بند دوم آن اختصاص به مدح و ثناى على ( ع ) دارد .
هامش
( 1 ) . مناجات نامه خمسهء عشر طوطى يا كليد دوستى با خدا ، صص الف - ج .