[ 37 ] عبد الجواد فرزند ملّا عباس نيشابورى و متخلص به « اديب » در سال 1281 هجرى در نيشابور ولادت يافت . در شانزده سالگى عازم مشهد شد و در مدارس خيرات خان و فاضل خان به تحصيل اشتغال جست . اديب نيشابورى در ادبيات عربى و فارسى و حكمت قديم و تصوّف دست داشت . حافظهء قوى و استعداد شگفت انگيز وى موجب گرديد كه شاگردان زيادى از محضر درسش بهرهمند شوند . اديب نيشابورى در سال 1344 هجرى وفات يافت . وى تا پايان عمر مجرّد زيست و سى سال در مدرسهء نواب مشغول تدريس و تعليم بود . اديب علاوه بر اشعار عربى و فارسى آثارى دارد مانند شرح معلّقات سبع و رسالهاى در جمع بين عروض فارسى و عربى .
درّ النضيد 4511945 خ 0 1 خ مِن لآلى فكره « 1 »
روز جشن سده است اى پسر ماه نژاد * مى به آيين فريدون ده و جمشيد و قباد
توبه هر سال به روز سده نيكو دانى * خوى اين پير كهن اى پسر ماه نژاد
اينك از چل زى پنجاه روم و زكم و بيش * نگذرد چند كه از شصت روم زى هفتاد
شهر ياران كهن را سده جشن است بزرگ * كز فريدون وز جمشيد همى آرد ياد
گونه بفروز بدان آتش بهمن كامروز * مىببايست يكى داد ز رادشتى داد
هى ز مىروى برافروز و فراز آورمى * هى به جان شادزى و بر كف من بر نه شاد
باده با نقل بود باده دهى نقل بده * ديرگاهى است كه اين رسم نهاد آنكه نهاد
ز آدمى زادى و چون شد كه چنين باز خداى * آنچه شايان به پرى بود و فرشته به تو داد
هامش
( 1 ) لآلى مكنون ، اديب نيشابورى ، به سعى عباس زرين قلم ، مشهد ، 1333 ش .