بوده است ، ما اين مسأله را روا دانستيم و خشمگين نشديم و هر كارى كه حسين انجام دهد تحمل مى كنيم . . . ولى بيم آن دارم كه سرانجام گرفتار كسى شوى كه پيش او شمشير بر هر چيز پيشى گيرد . »
حكمت ( 179 )
ازجر المسى ء به ثواب المحسن . « با پاداش دادن نيكو كار ، بد كار را از بدى باز دار . » ابن هانى مغربى در اين معنى اين چنين سروده است : « در حالى كه او مسلط در كشتن ايشان است بر فرض كه بر كشيدن شمشير نباشد نعمتها آنان را خواهد كشت . » ابو العتاهيه هم در اين شعر خود با كمال فصاحت همين معنى را گنجانده است : « هنگامى كه با نيكى كردن گروهى را پاداش دهى ، گنهكاران را از گناه باز مى دارى ، چرا هنگامى كه رسيدن به چيزى از راه نزديك براى تو ممكن است ، مى خواهى از راه دور به آن برسى . »
حكمت ( 180 )
احصد الشر من صدر غيرك ، بقلعه من صدرك . « با ريشه كن كردن بدى از سينهء خود آن را از سينه غير خود درو كن . »