ذى القدر العليّ و المجد البهيّ و العزّ السّني
آن حضرت خداوند قدر و مرتبهء بلند است و آن حضرت خداوند بزرگى در غايت بها و جلال است و آن حضرت خداوند عزّت بلند است .
و اين سه وصف است [ كه ] بدان ستوده شده ؛ اوّل قدر عليّ و آن اشارت به امامت است . دوم : مجد بهىّ و آن اشارت به بها و مفاخر نسبى آن حضرت است ، « سوم عزّ نسبى و آن اشارت به عزّت و جلال و مكارم حسبى آن حضرتست » « 1 » كه بدان مخصوص بوده .
وارث الإمامة من الوصىّ
آن حضرت صاحب ميراث امامت است از وصى كه حضرت امير المؤمنين على عليه السّلام است .
و اين اشارتست بدان كه ميراث امام از حضرت على عليه السّلام بدان حضرت رسيده ، همچنانكه به ساير ائمه رسيده ، و الله اعلم .
والد الحجّة الصّفى و ولد النّبى الزّكى
آن حضرت پدر حجّت برگزيده است كه آن محمد مهديست و فرزند پيغمبر پاكيزه است كه حضرت مصطفى صلّى اللّه عليه و آله و سلّم [ است . ]
مراد آنكه آن حضرت مجمع اين دو بحر شرف است كه اصلى چنان اصيل و فرعى « 2 » چنين جليل دارد و ميان اين دو بزرگ برزخ جود و احسان است .
ابى محمد حسن العسكري ابن على النقي
كنيت آن حضرت ابو محمد است و اختلاف عظيم در امر فرزند او واقع است . اكثر اهل آن زمان بر آن بودهاند كه آن حضرت نسل و عقب ندارد و آن حضرت را فرزندى ظاهر بزرگ مشهور نبوده . فامّا اماميّه و اكثر اعصار بر آنند [ كه ] محمد مهدى عليه السّلام كه مظهر موعود است فرزند او بود و آن حضرت او را از مردم پوشيده مىداشته زيرا كه متوكل خليفه « 3 » در قصد اولاد او بوده است و چون در وقت ولادت حضرت محمّد
هامش
( 1 ) . از « غ » افتاده .
( 2 ) . در « غ » : نوعى .
( 3 ) . متوكل در اين زمان در بند حيات نبوده ؛ طبعا مقصود خلفاى عباسى است كه به دليل وعدههاى مكرر در