يعنى آن حضرت در عبادت تابع نبى و ولىّ است . روايت كردهاند كه نوبتى ، جماعتى از ساعيان و مفسدان پيش متوكّل « 1 » خليفه افساد كردند كه حضرت امام حسن عسكرى در خانهء خود خلوتى دارد و در آنجا گنج و مالها كه از اطراف عالم جهت او مىآوردند ضبط مىكند و هرگز هيچ كس را بدان خلوت راه نمىدهد . و كسى در آنجا « بار ندارد ، و اسباب ظهور خلافت همه در آن خلوت نهاده و شبها در » « 2 » آنجا مىباشد .
متوكل جماعتى را معين كرد كه سحرگاه بىخبر در آنجا در روند و ببينند كه او در چه كار است و هر چيز كه در آنجا ببينند نزد او آورند .
آن جماعت هنگام سحر با شمعها و مشعلها در خانهء امام ريختند و بىدستورى و خبر در آن خلوت در رفتند ، ديدند كه در آن خلوت پارهء ريگ ريخته و حصيرى كهنه كه سجادهء حضرت امام بود ، انداخته و سبدى كهنه آنجا نهاده و حضرت امام پلاسى از پشم گوسفند سياه در غايت غليظى پوشيده و غلّي در گردن مبارك خود نهاده و به تضرّع نياز و خشوع تمام در نماز ايستاده همچو گنهكار كه او را غل كرده پيش خداوند برند و در عين گريه و نياز مستغرق نماز است . چون ايشان آن حضرت را بدان صورت بديدند آن سبد كهنه برداشتند و نزد متوكّل بردند و صورت حال بازگفتند و نمودند كه اين سبديست كه حضرت امام در روز ، پلاس و غلّ عبادت [ را ] در آنجا مىنهد متوكل بسيار بگريست و از آن فعل پشيمان شد و ديگر روز از حضرت امام عذر خواست . و ساعيان را ادب نمود « و بعد از آن در مقام اعتقاد بود . »
و المسخّر لعسكر الملائكة بالعزم القويّ
آن حضرت تسخيركننده است مر لشكر ملائكه را به عزم قوى . يعنى به واسطهء عزم صاحب قوّت كه آن حضرت را در عبادت و طاعت پروردگار بود ، خداى تعالى لشكر ملائكه را مسخّر گردانيد .
هامش
( 1 ) . متوكل در سال 247 ه بدست فرزندش به قتل آمد ؛ در حالى كه آغاز امامت امام عسكرى سال 254 ه است . بدين ترتيب اين نقل و نيز روايت بعدى نيابد مربوط به متوكل باشد .
( 2 ) . از « غ » افتاده .