فضل بن يحيى مقام آن حضرت را گرامى مىداشت و آنچه وظيفهء تعظيم و توقير بود به جاى مىآورد و اين خبر به هارون الرشيد رسيد . مسرور خادم را بفرستاد كه برو و احتياط كن ؛ اگر چنانچه اين خبر صحيح است كه فضل تعظيم موسى مىكند او را به داروغهء بغداد ده تا ادب كند و موسى را از او بازستان ، و به سندى بن شاهك سپار .
مسرور خادم از رقّه « 1 » شام به تعجيل به بغداد آمد و « به خانهء داروغه بغداد آمد و » « 2 » به خانهء فضل رفت و امام را بديد و تحقيق كرد كه فضل مقام امام را تعظيم مىكند و از آنجا بيرون آمد و به خانهء داروغه بغداد رفت و فضل را از آنجا حاضر كردند و تازيانه زدند و حضرت امام را به سندى بن شاهك سپردند و سندى آن حضرت را زهر داد در شربت ، و بعضى گويند در طعام . و گويند چون آن حضرت را زهر دادند و مزاج مبارك آن حضرت متغير شد سندى « بن شاهك عليه اللعنة و العذاب » « 3 » از آن حضرت التماس كرد كه كفن آن حضرت را بكند . آن حضرت فرمود كه ، ما اهل بيتيم كه مهر زنان و كفنهاى ما از مال خالص اموال ماست ؛ و از سندى التماس كرد كه يكى از موالى آن حضرت كه در كرخ بغداد مىنشست او را حاضر گرداند تا متكفّل تجهيز و تكفين آن حضرت گردد . « 4 » و بعد از سه روز آن حضرت وفات فرمود .
هزار به هزار لعنت خداى تعالى و به عدد « علم خدا و به عدد » « 5 » ريگ بيابان و قطرهء باران بر آن ملعونان كه آن حضرت را زهر دادند و بر آن كس كه فرمود و بر آنك راضى شد و بر آن كس كه راضى باشد بدان ، تا روز قيامت . ولادت آن حضرت در « ابواء بوده منزلى ميان مكه و مدينه در هفتم صفر سنه ثمان و عشرين و مائه . و وفات آن حضرت » « 6 » در بيست و پنجم رجب و بعضى گويند در پنجم رجب سنه ثلاث و ثمانين و مائه . و عمر مبارك آن حضرت پنجاه و پنج سال بوده .
المدفون بمقابر قريش
هامش
( 1 ) . نك : معجم البلدان ، ج 3 صص 58 - 59 .
( 2 ) . از « م » .
( 3 ) . از « م » .
( 4 ) . كشف الغمه ، ج 2 صص 234 - 235 . [ بدون ياد از كرخ ]
( 5 ) . از « م » .
( 6 ) . از « غ » افتاده .