مقتداى ، زيرا كه تمام امّت را بدان حضرت اقتدا است . ديگر امير المؤمنين زيرا هر كه خليفه به حق باشد او امير المؤمنين باشد .
صاحب الكرامة و العزّ و الشّرف ، المقبور بالغرىّ من النّجف
آن حضرت صاحب كرامت و عزت و شوف و بزرگى است .
چنانچه پيشتر بيان كردمى جميع مكارم و شرف حسبى و نسبى در آن حضرت موجود است .
[ محل قبر امير المؤمنين عليه السّلام ]
ديگر اشارت به محلّ قبر آن حضرت است و اهل تواريخ در محلّ [ قبر ] آن حضرت اختلاف بسيار كردهاند ؛ اكثر بر آنند كه آن شب كه آن حضرت وفات فرمود ، هم در شب ، آن حضرت پوشيده دفن كردند چنانچه كسى بر محلّ قبر آن حضرت واقف نشد ؛ و گفتهاند آن حضرت را در قبلهء مسجد كوفه دفن كردند و اين قول بيشتر علماست ؛ و بعضى ديگر گفتهاند كه آن حضرت وصيت فرموده با فرزندان كه چون به مدينه روند ، نعش مبارك آن حضرت را همراه به مدينه برند و در مدينه ، آن حضرت را دفن كنند و در زمانى كه امير المؤمنين حسن صلح فرمود ، و اطفال امير المؤمنين را برداشته متوجه مدينه شد ، نعش مبارك آن حضرت را بر شترى بار كردند و همراه مىبردند ؛ شبى در شبگيران ، شتر با نعش گم شد و هيچكس ندانست كه به كجا رفت و اين قول را خواجه محمّد پارسا « بخارى » « 1 » در كتاب فصل الخطاب ياد كرده .
و حالى اتفاق مردم است كه قبر مبارك آن حضرت در موضعى است كه آن را غرىّ مىگويند ؛ از صحراى نجف ، و گفتهاند : كه در زمان هارون الرشيد ، « عباسى قبر آن حضرت ظاهر شد و چنان بود كه هارون الرشيد « 2 » نوبتى در صحراى نجف شكار مىكرد و در پهلوى اين موضع كه او را غرى مىگويند تلّى بلند بود آهويان از سگان
هامش
( 1 ) . از « غ » .
( 2 ) . از « غ » .