خداى تعالى ملايكه را گفت : شما از اين همه رنج و مشقت و بلاها فارغ و ايمنى ، نه شهوت مردى شما را از موضع از عاج مىكند و نه شهوت طعام مىرنجاند و نه از اعداء و حساد و شياطين و سلاطين قاهر مىترسيد و نه ابليس را در ملكوت تردد مىتوان كرد تا اغواء شما كند و من شما را از اين محنتها عصمت دادهام ؛ بدانيد اى ملايكه ، كه هر كه طاعت من برد از بنى آدم و دين خود نگاهدارد ازين بلا و آفتها و نكبات ايام او مستحق محبت من شود به نوعى كه شما را مثل آن نباشد و قربتى از رضاء من كسب كند كه شما مانند آن كسب نتوانيد كرد « 1 » .
پس چون خداى تعالى فضل خيار امت محمد و شيعهء على و خلفاء وى در تحمل مشقت از بهر رضاى خداى به صفتى كه ملك تحمل آن نتواند كرد ظاهر گردانيد ، كه متقيان بنى آدم بهتر و فاضلتر از جمله ملايكه .
پس رسول صلى اللّه عليه و آله گفت : از بهر اين ملايكه را فرمود تا آدم عليه السلام را سجود [ گ 615 پ ] كنند زيرا كه انوار جمله انبياء و رسل و اوصياء و گزيدگان خلق در صلب آدم بود و سجود نه از بهر آدم كردند ( بلكه آدم قبلهء ايشان بود سجود از بهر خداى تعالى بجانب آدم كردند ) تعظيم و اجلال آدم را ، و انوارى كه در صلب وى بودند . و سجده جز خداى را جلت قدرته نشايد كردن تعظيم آن كس را چنان كه تعظيم خدا كند . و اگر روا بودى كه جز از خداى كسى را سجده كنند بفرمودى تا ضعفا و متوسطان و جمله مكلفان شيعه مرا تا سجده كنند كسى از شيعه كه او از علوم وصى رسول با خبر باشد ، و در دوستى وى مخلص باشد و صادق ، كه وصى رسول بعد از رسول عليهما السلام بهترين خلق خداست از بهر آنكه مثل آن بلا و مشقت و غصهها كه او كشيد در اظهار دين و اثبات حقوق خداى تعالى و معاونت رسول وى هيچ كس نكشيد و ديگرى را ميسر نشود ، و هرگز انكار حق نكرد ، و غافل نبود از آنچه من ازو
هامش
( 1 ) - ن : نتوانى كرد