تخطي إلى المحتوى الرئيسي

ناسخ التواريخ ( زندگانى پيامبر ) ( فارسي ) — صفحة 1091

مساهمون:

ص١٠٩١
اسم ابو طالب عبد مناف است ، چنان كه عبد المطّلب هنگام وصيّت با او در حفظ پيغمبر صلّى اللّه عليه و آله فرمايد :
اوصيك يا عبد مناف بعدى * بواحد بعد أبيه فرد
و هم عبد المطّلب خطاب به ابو طالب مىفرمايد :
وصيّت من كنيّته بطالب * عبد مناف و هو ذو تجارب
همانا وقتى كه خبر پيغمبر انتشار يافت ، ابو طالب بيم كرد كه مردم عرب با قوم او در قلع پيغمبر همدست شوند ، اين قصيده را بگفت و بر ايشان بخواند . اشراف قوم اين كلمات را تعويذ « 1 » كردند و در جلد دويم ناسخ التواريخ چند بيت نگاشته آمد و اكنون به تمامت مىنگارد :
خليلىّ « 2 » ما اذنى لأوّل عادل * بصغواء « 3 » فى حقّ و لا عند باطل
خليلىّ انّ الرّأى ليس بشركة * و لا نهنه « 4 » عند الامور البلابل « 5 »
و لمّا رايت القوم لا ودّ فيهم * و قد قطعوا كلّ العرى و الوسائل
و قد صارحونا « 6 » بالعداوة و الاذى * و قد طاوعوا امر العدوّ المزايل
و قد حالفوا « 7 » قوما علينا اضنّة * يعضّون « 8 » غيظا خلفنا بالانامل
صبرت لهم نفسى بسمراء سمحة * و أبيض « 9 » عضب « 10 » من تراث المقاول
و أحضرت عند البيت رهطى و اخوتى * و امسكت من اثوابه بالوصائل
قياما معا مستقبلين رتاجه * لدى حيث يقضى حلفه كلّ نافل
و حيث ينيخ الاشعرون « 11 » ركابهم * بمقضى السّيول من اساف و نائل
موسّمة الاعضاء اذ قصراتها * محبّسة بين السّديس و بازل
هامش
( 1 ) . تعويذ : با خود داشتن دعا يا چيز مقدّس ديگر براى قضاء حوائج و دفع بلا . ( 2 ) . خليلى : اى دو يار من ، در اشعار عرب مرسوم است كه اگر چه دوستى يا دوستانى حاضر نباشد در ابتداى اشعار خود به دو دوست فرضى خطاب مىكنند . ( 3 ) . اصغا : گوش داشتن به سخن كسى . ( 4 ) . نهنه : بازداشتن از چيزى . ( 5 ) . بلابل : سختى و اندوه است . ( 6 ) . مصارحه : روباروى . ( 7 ) . حلف : به معنى سوگند خوردن است . ( 8 ) . عضّ : به معنى گزيدن است . ( 9 ) . ابيض : شمشير . ( 10 ) . عضب : بريدن و به معنى شمشير برّان است . ( 11 ) . أشعرون : نام قبيله‌اى است .
ناسخ التواريخ ( زندگانى پيامبر ) ( فارسي ) — صفحة 1091 | لسان الملك سپهر