36 - « السّلام » :
يعنى داراى سلام است .
« سلام » كه جزء اوصاف خداوند متعال است يعنى او كسى است كه از هر عيبى سالم و از هر آفت و نقصى مبرّا مىباشد .
گفته شده به معناى مسلمان است ، چون انسان از او در سلامت است ( و از جانبش آزارى نمىرسد ) .
« سلام و سلامت » مانند « رضاع و رضاعت » است ( كه هر دو مصدر به يك معنا مىباشند ) .
در آيهء قرآن كه مىفرمايد :
-
لَهُمْ دارُ السَّلامِ
« 1 » .
يعنى : « دار السّلام براى بهشتيان است » .
جائز است منظور از « سلام » ، خداوند متعال بوده و خانه به او نسبت داده شده و جايز است كه « بهشت » ، سلام ناميده شده باشد ، چون كسى كه به آنجا مىرود ، از تمام آفات دنيا در سلامت مىباشد ، پس آنجا « دار السّلام » است .
37 - « المؤمن » :
« ايمان » در لغت به معناى « تصديق » است ، پس مؤمن يعنى تصديقكننده ، يعنى كسى كه هم وعدهء الهى و هم گمانهاى بندگان مؤمنش را تصديق مىكند و آرزوهايشان را نااميد نمىگرداند .
و نيز « مؤمن » ، يعنى كسى كه به مردم از ظلم و جور ، امان مىدهد . حضرت صادق ( عليه السّلام ) فرمود :
828 - « سمّى البارئ عزّ و جلّ مؤمنا لانّه يؤمن عذابه من اطاعه ، و سمّى العبد مؤمنا لانّه يؤمن على اللَّه عزّ و جلّ فيجير اللَّه امانه » .
يعنى : « خالق عزيز و جليل را « مؤمن » ناميدند ، چون او كسى را كه اطاعتش نمايد از عذابش در امان نگه مىدارد و بنده را « مؤمن » ناميدند ، چون او از خداوند
هامش
( 1 ) سورهء انعام ، آيهء 127 .