« عبد اللَّه بن سنان » از حضرت صادق - عليه السّلام - روايت كرده است كه فرمود :
726 - « قال امير المؤمنين - عليه السّلام - : اذا لقيت السّبع فقل : اعوذ بربّ دانيال و الجبّ من شرّ كلّ اسد مستأسد »
. يعنى : « امير المؤمنين - عليه السّلام - فرمود : هر گاه حيوان درّندهاى را ديدى بگو : پناه مىبرم به پروردگار دانيال و چاه از شرّ هر شير درّندهاى » « 1 » .
ب - حضرت صادق - عليه السّلام - فرمود :
727 - « الا اعلّمك كلمات ؟ اذا وقعت في ورطة فقل : بسم اللَّه الرّحمن الرّحيم لا حول و لا قوّة الّا باللَّه العلىّ العظيم ، فانّ اللَّه يصرف بها عنك ما يشاء من انواع البلاء »
. يعنى : « آيا براى هنگامى كه در نابودى و هلاكتى افتادى كه راه نجاتى از آن نيست ، كلماتى به تو بياموزم ؟ پس بگو :
بسم اللَّه الرّحمن الرّحيم لا حول و لا قوّة الّا باللَّه العلىّ العظيم
، كه خداوند به واسطهء آن ، هر نوع بلائى را كه بخواهد از تو دفع مىكند » .
ج - « شيخ كلينى » گويد : در يكى از جنگها مسلمانان به رسول خدا - صلّى اللَّه عليه و آله و سلّم - شكايت كردند كه « ككها » آنها را مىآزارند ، فرمود :
هامش
( 1 ) شيخ صدوق ( ره ) ضمن حديث طويلى ، ماجراى دانيال نبى - عليه السّلام - را اين چنين نقل مىكند : « بخت نصر ، حضرت دانيال وعدهء ديگرى را به اسارت گرفت و چون به فضل او پى برد و شنيد كه بنى اسرائيل ، انتظار ظهورش را مىكشند و فرج را در او اميد دارند ، دستور داد كه آن حضرت را در چاهى بزرگ و گود ، به همراه شيرى بيفكنند تا او را بخورد ، اما ( به امر پروردگار ) آن شير به دانيال نزديك نشد و او را نخورد .
شبى « بخت نصر » در خواب ديد كه گويا دستههايى از ملائكه از آسمان به چاهى كه دانيال در آن بود ، آمده به روى سلام مىكنند و بشارت فرج به او مىدهند ( اين خواب در او اثر گذاشت و ) صبح كه از خواب بيدار شد ، از كردهاش پشيمان گشت و فرمان به آزادى دانيال داده از آن حضرت عذر خواهى نمود و علاوه بر اين ، مشورت در امور مملكت و نيز قضاوت بين مردم را به او واگذار نمود كه بنى اسرائيل بدين سبب از حالت اختفا و پريشانى بدر آمدند ( كمال الدين و تمام النعمة ، ص 157 - 158 ، طبع دفتر انتشارات اسلامى ) .