فَاذْكُرُونِي أَذْكُرْكُمْ
« 1 » .
يعنى : « مرا ياد كنيد تا شما را ياد كنم » .
يا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا اذْكُرُوا اللَّهَ ذِكْراً كَثِيراً وَ سَبِّحُوهُ بُكْرَةً وَ أَصِيلًا
« 2 » .
يعنى : « اى كسانى كه ايمان آوردهايد ! خدا را فراوان ياد كنيد و هر بامداد و شبانگاه ، تسبيحش نماييد » .
از سنّت
روايات زيادى در اين باب هست كه به خاطر طولانى نشدن مبحث ، به ذكر تعدادى از آنها كفايت مىكنيم : اوّل - « محمد بن ابى عمير » از « هشام بن سالم » از امام صادق - عليه السّلام - روايت كرده است كه فرمود :
623 - « انّ اللَّه تعالى يقول : من شغل بذكرى عن مسألتى اعطيته افضل ما اعطى من سألنى »
. يعنى : « خداوند متعال مىفرمايد : اگر كسى به جاى درخواست از من ، به ذكرم مشغول شود ، به او بهترين چيزى كه به انسان درخواستكننده مىدهم ، خواهم داد » .
بدان كه اين خبر ، به تنهايى براى رساندن مقصود ما كافى است ، چون بر فضيلت « ذكر » بر « دعا » دلالت دارد ، پس هر فايدهاى در دعا باشد در ذكر نيز وجود دارد .
هامش
( 1 ) سورهء بقره ، آيهء 152 .
( 2 ) سورهء احزاب ، آيهء 41 - 42 .