« انّما يتزيّن لى اوليائى بالذّلّ و الخشوع و الخوف الّذى يثبت في قلوبهم فيظهر من قلوبهم على اجسادهم ، فهو شعارهم و دثارهم الّذى به يستشعرون ، و نجاتهم الّتى بها يفوزون ، و درجاتهم الّتى لها يأملون ، و مجدهم الّذى به يفتخرون ، و سيماهم الّتى بها يعرفون »
. يعنى : « زينت اوليايم در برابر من ، فروتنى و خشوع و هراسى است كه در قلبهاشان خانه كرده و از آنجا در بدنهاشان آشكار شده است . اين چنين حالتى ظاهر و باطن آنان را تشكيل مىدهد و موجب نجاتشان است تا به درجاتى كه آرزويش را مىكشند نايل آيند ، مجد و عظمت آنان در همين فروتنى و خشوع است و بدان افتخار هم مىكنند ، اين حالت ، علامت آنان است كه بدان شناخته مىشوند » .
« فاذا لقيتهم يا موسى ، فاخفض لهم جناحك ، و الن لهم جانبك ، و ذلّل لهم قلبك و لسانك ، و اعلم انّه من اخاف لى وليّا فقد بارزنى بالمحاربة ثمّ انا الثّائر لهم يوم القيامة » .
يعنى : « اى موسى ! هر گاه اينان را ديدى ، برايشان بال گسترده ، با نرمش و ملاطفت رفتار كن و قلب و زبانت را برايشان فروتن قرار بده و بدان كه هر كس دوست مرا بترساند با من به جنگ و مبارزه برخاسته است و در قيامت عليه او غضبناك خواهم بود » .
ح - مقدّم داشتن مدح و ثناى الهى بر هر چيز :
« حارث بن مغيره » روايت كرده است كه شنيدم امام صادق - عليه السّلام - مىگفت :
421 - « ايّاكم اذا اراد ان يسأل احدكم ربّه شيئا من حوائج الدّنيا حتّى يبدأ بالثّناء على اللَّه عزّ و جلّ و المدحة له ، و الصّلوة على النّبىّ و إله ، ثمّ يسأل اللَّه حوائجه »
. يعنى : « اگر يكى از شما حاجتى از حوايج دنيايى داشت ، قبل از هر چيز اوّل خداوند عزيز و جليل را ثنا كند و مدح گويد ، بعد صلوات بر پيامبر و آلش بفرستد ، سپس حاجات خود را طلب كند » .