فرمود :
« من يذكّروكم اللَّه رؤيته و يزيد في علمكم منطقه ، و يرغّبكم في الآخرة عمله »
. يعنى : « كسى كه ديدنش شما را به ياد خدا مىاندازد ، سخن گفتنش موجب ازدياد علمتان مىگردد و عملش شما را به آخرت علاقمند مىكند » .
با اين اوصاف ، چگونه شخص عاقل مىتواند فقر و مسكنت را دوست نداشته باشد در حالى كه مىبينيم اوليا و اوصيا بدان متصف بودند ؟ بلكه از روز خلقت حضرت آدم - عليه السّلام - تا زمان رسول خاتم - صلّى اللَّه عليه و آله - بار سنگين خدمتگزارى در درگاه الهى و فرمانبرى فرامين انبيا - عليهم السّلام - و احياى دين خدا و عزيز ساختن آيينش و يارى پيامبران - عليهم السّلام - و منتشر كردن دعوت آن بزرگان ، تنها به دوش فقرا و مساكين بوده و بس .
مگر نشنيدى قصههاى قرآنى را و مگر برايت آشكار نگرديد كه منكرين خدا و شرايع او معمولا اغنيا و مترفين و اشراف و متكبرين بودند ؟ نظر به آيات قصص ، اين حقيقت را بر ايمان آشكار مىسازد كه :
- اغنيا و متكبران قوم نوح - عليه السّلام - به آن حضرت عرضه داشتند :
-
أَ نُؤْمِنُ لَكَ وَ اتَّبَعَكَ الْأَرْذَلُونَ
« 1 » .
يعنى : « ما چگونه به تو ايمان بياوريم در حالى كه پيروانت مردمى فرومايهاند ؟ » .
- و نيز گفتند :
-
وَ ما نَراكَ اتَّبَعَكَ إِلَّا الَّذِينَ هُمْ أَراذِلُنا بادِيَ الرَّأْيِ
« 2 » .
يعنى : « آنان كه پيرو تواند جز اشخاصى پست و بىقدر نيستند » .
هامش
( 1 ) سورهء شعراء ، آيهء 111 .
( 2 ) سورهء هود ، آيهء 27 .