ع
عبد الرزاق لاهيجى عبد الرزاق بن على بن حسين لاهيجى - گيلانى قمى ؟ - 1051 ه ق
وى يكى از درخشانترين چهرههاى علمى در قرن يازدهم هجرى و از بزرگان فلاسفه و منطقدانان و از شاگردان فيلسوف بزرگ ملا صدراى مشهور است كه از اعاظم تلاميذ فيلسوف مزبور و داماد او بود . مؤلف الروضات او را چنين مىستايد : « لاهيجى مردى بود فاضل ، متكلم ، متشرع ، حكيم ، اديب ، محقق ، خردمند ، نكتهسنج و در انشاء و شعر و منطق وارد » .
كتابهاى شرح احوال بزرگان در بيان شرح حالش ، حق او را به خوبى ادا نكرده و زندگى او را بهطور تفصيل و كافى نقل نكردهاند ، چنان كه در مورد بسيارى از امثال لاهيجى نيز به اختصار برگزار كردهاند . حد اعلاى آنچه از او مىدانيم اين است كه در مدرسهء حضرت معصومه در قم مدرس فلسفه و كلام و علوم ديگر بوده ، تا آنكه در همان شهر به سال 1051 هجرى درگذشته است .
لاهيجى آثارى بسيار در حكمت و كلام و منطق از خود بهجا گذاشته است كه مهمترين آنها عبارتند از :
[ آثار ]
مشارق الالهام ، در شرح تجريد خواجه نصير الدّين طوسى در علم كلام ، كه ناتمام است و فقط مباحث امور عامه مربوط به وجود و اقسام آن را شرح كرده است .
الشوارق ؛ در فلسفه ، اين كتاب نزد فيلسوفان و هواداران فلسفه شهرتى به سزا دارد .
شرح الهياكل ، در حكمت مشرقيهء سهروردى .