در طبقات مختلف ميهن خود وى و كشورهاى همسايهء آن است . داستان عشقى روسى پروسلان لازارويچ ( يعنى صرفا رستم پسر زال ) كه دوستداران زيادى دارد مأخوذ از شاهنامه است .
مؤلفان ايرانى در ادبيات تازى ( 850 - 1000 )
در فاصلهء ميان سالهاى 850 و 1000 م ، بار ديگر ، گروهى بسيار از ايرانيان در ادبيات تازى ابناز شدند . بىمناسبت نيست كه ، در اينجا ، دستكم مهمترين آنها را نام ببريم : محمد بخارى ( وفات : 256 ه ) و مسلم نيشابورى ( وفات : 269 ه ) كه هردو محدث بودند و مقام رهبرى داشتند . علاوهبر آن ، چند شخصيت مهم ادبى ديگر منجمله جامع العلوم عبد اللّه بن قتيبهء مروزى ( وفات : 276 ه ) و ابو حنيفهء دينورى ( وفات : 282 ه ) ؛ احمد بلاذرى « 1 » ( وفات : 279 ه ) ؛ مورخ و فقيه ، ابو جعفر طبرى ( وفات : 310 ه ) ؛ پزشك و جامع علوم عهد خود ، ابو بكر محمد بن ذكرياى رازى ( وفات : 311 يا 320 ه ) ؛ فقيه شيعى محمد بن بابويه ( وفات : 381 ه ) ؛ فرهنگنويس ، اسماعيل جوهرى ( وفات : 392 ه ) ؛ مؤلّف مقامات پر از تكلف ، بديع الزمان همدانى ( وفات : 398 ه ) و جز آنها . كتابهاى مفصل تاريخ ادبيات ، علاوه بر اين ، تعداد زيادى ايرانيان را نام مىبرند كه به تازى يا به دو زبان شعر مىسرودهاند ؛ ولى ، بلاشر اشارهاى درست مىكند مبنى بر اينكه ، با شكوفا شدن « رنسانس » ايرانى ، نفوذ عميق ايرانيان بر ادبيات عرب اندكاندك از ميان مىرود 74 .
هامش
( 1 ) . در دايرة المعارف فارسى عرب قيد شده .