38 - دروغ ، حسن و طراوت و بهاء را از صاحبش مىبرد .
39 - دروغگو قابل برادرى كردن كسى با او نيست و از برادرى و مصاحبت با او نهى نمودهاند .
40 - خداى تعالى او را هدايت نكند و راه حقّ را به او نشان ندهد
إِنَّ اللَّهَ لا يَهْدِي مَنْ هُوَ كاذِبٌ كَفَّارٌ
. « 1 » انتهى .
و چون مفاسد دروغ را دانستى پس بدان جملهاى از فحول فقها ، مطلق كذب را از گناهان كبيره شمردهاند چه مفسده بر او مترتّب بشود و چه نشود . اين است حال كذب بىمفسده ، و اگر مفسده بر او مترتّب شود خصوصا اگر دينى باشد و سبب ضعف عقيدهء مسلمانى ، يا افترايى به امامى ، يا توهين قدر اهل بيت عليهم السّلام شود ، البته صد مرتبه بدتر و گناهش بيشتر است و اگر كذب بر خدا و رسول صلّى اللّه عليه و آله و سلّم و ائمّه عليهم السّلام باشد كه حالش معلوم است مبطل روزه و موجب كفّاره است .
و در عقاب الأعمال از رسول خدا صلّى اللّه عليه و آله و سلّم روايت كرده كه فرموده :
من قال علىّ ما لم اقل فليتبوّأ مقعده من النّار . « 2 »
و اطلاق اين خبر مقتضى آن است كه اگر يك كلمه هم باشد و مفيد فايده نشود و مفسده بر او مترتّب نگردد هم موجب دخول در آتش است .
و از اين جهت از مرحوم فقيه زاهد ورع جناب حاجّ ملا محمّد ابراهيم كلباسى - طاب ثراه - نقل شده چنانچه در شفاء الصّدور « 3 » است كه وقتى يكى از فضلاى با ديانت اهل منبر در محضر آن جناب گفت در ذيل قصّهاى كه سيّد الشّهداء عليه السّلام فرمود : يا زينب ! يا زينب ، آن فقيه ورع ، بىمحابا در ملأ عامّ به آواز بلند فرمود :
خدا دهنت را بشكند ، امام دو دفعه يا زينب نفرمود ، بلكه يكدفعه فرمود !
هامش
( 1 ) سورهء زمر ، آيهء 13 .
( 2 ) بحار الأنوار ، ج 2 ، ص 117 به نقل از عقاب الاعمال .
( 3 ) اثر ارجمند آيت اللّه حاج ميرزا ابو الفضل كلانتر تهرانى كه در سال 1310 ه - چاپ شده و اخيرا دو تن از فضلا جداگانه آن را تحقيق و مجددا منتشر كردهاند .