دو چشم من با اشك ريزان خود بر بهترين فرد قبيله خندف كه هرگز دگرگون نشد بگرييد . بنى هاشم و بنى مطلب كه خويشاوندان نزديكش بودند او را فرا خواندند و سوزش شمشيرهاى خود را به او چشاندند . . . هنگامى كه هند در اين ابيات گفته است كه بنى هاشم و بنى مطلب سوزش شمشيرهاى خود را به پدرش چشاندهاند ثابت مىشود كه كسى كه با عتبه نبرد كرده است عبيدة بوده است و اوست كه از خاندان و اعقاب مطلب است ، او عتبه را زخمى كرد و زمين گير ساخت ، سپس حمزه و على ( ع ) بر او هجوم بردند و او را كشتند .
شيعيان چنين روايت مى كنند كه حمزه به جنگ با عتبه پيشى گرفت و او را كشت و اشتراك على ( ع ) و حمزه در مورد كشتن شيبه است آن هم پس از اينكه عبيدة بن حارث او را زخمى كرد . اين موضوع را محمد بن نعمان - شيخ مفيد - در كتاب الارشاد آورده است و اين موضوع بر خلاف چيزى است كه در نامههاى امير المؤمنين على ( ع ) به معاويه آمده است ، و اين امر در نظر من در اين مورد مشتبه است . همچنين محمد بن نعمان از قول امير المؤمنين على ( ع ) روايت مىكند كه آن حضرت ضمن ياد كردن از جنگ بدر مى فرموده است : من و وليد بن عتبة ضربتى رد و بدل كرديم ، و ضربهء او خطا كرد و چون من ضربه را وارد كردم او دست چپش را سپر قرار داد كه شمشير آن را بريد و گويى هم اكنون به پرتو انگشترش در دست راستش مى نگرم . سپس ضربتى ديگر بر او زدم و كشته بر زمين افكندمش و چون اسلحهء او را از تنش بيرون آوردم در بدنش اثر زعفران معطر ديدم و دانستم كه تازه داماد است .
واقدى مى گويد : و روايت شده است كه چون عتبة بن ربيعة هماورد خواست پسرش ابو حذيفة براى نبرد با او برخاست . پيامبر ( ص ) به او فرمود : بنشين و بر جاى خود باش و چون آن اشخاص به جنگ عتبه رفتند ، ابو حذيفه هم بر پدر خويش ضربتى زد .
واقدى همچنين از قول ابن ابى الزناد از پدرش نقل مىكند كه مى گفته است شيبه از عتبه سه سال بزرگتر بوده است و حمزه از پيامبر ( ص ) چهار سال و عباس از آن حضرت سه سال بزرگتر بودهاند .
جلوه تاريخ درشرح نهج البلاغه ( فارسى ) — صفحة 103
مساهمون: ابن أبي الحديد
ص١٠٣