( 1 ) هيچ گاه در آسايش و راحتى نبود ، و بدون اينكه نيازى داشته باشد سخن نميگفت ، سخنهاى خود را سنجيده ميگفت و با مردم واضح و روشن گفتگو ميكرد .
همواره سخنهاى جامع و پر معنى بيان ميداشت و در سخنرانيهاى خود زياده - روى و كوتاهى نداشت .
حضرت رسول در سخنان خود گاهى مزاح و شوخى ميكرد ، نه به آن اندازه كه خود را سبك كند و ديگرى را برنجاند .
نعمتها در نزد او بزرگ تلقى مىشد اگر چه آن نعمت در ظاهر كوچك بود و هرگز نعمتى را مذمت نميكرد ، وى هرگز از مأكول و مشروب مذمت و يا ستايش نميكرد ، دنيا و متاع آن هرگز او را به غضب نمىآورد .
هنگامى كه مشاهده ميكرد به حق عمل نمىشود چهرهاش متغير ميشد به اندازهاى كه شناخته نميگرديد . . .
هر گاه اشاره ميكرد با كف دستش بطور كامل اشاره مىنمود ، و هر گاه از چيزى تعجب ميكرد كف دستش را روى هم ميگذاشت ، هنگامى كه سخن ميگفت دست راست خود را به طرف دست چپ نزديك ميكرد و با انگشت ابهام دست راست به كف دست چپ خود ميزد .
و هر گاه غضب مىنمود چهره خود را برميگردانيد و اعراض ميكرد ، و هر گاه خوشحال ميشد چشمهايش را مىبست ، در هنگام خنده فقط تبسم داشت و دندانهايش مانند دانه تگرگ كه از ابر فرو مىريخت سفيد و درخشندگى داشتند .
امام حسن مجتبى ( ع ) فرمود : من اين حديث را از حسين ( ع ) مدتى مخفى داشتم ، پس از اينكه حديث را براى او بازگو كردم معلوم شد كه وى قبل از من از اين روايت خبر داشته است .
اخبار و آثار حضرت امام رضا ( ع ) ( فارسي ) — صفحة 310
مساهمون: عزيز الله عطاردى
ص٣١٠