باب ششم : معاد
آنچه در معاد محشور مىگردد همين بدن جسمانى است .
معاد اصلى بزرگ و از اركان دين است . منكر معاد به اجماع ، كافر است و كسى كه معاد بدنى ، ثواب ، عقاب و احوال آخرت را نپذيرد نيز به اجماع كافر است .
معتقدان به شريعتهاى الهى به امكان معاد باور دارند زيرا خداوند بر هر مقدورى تواناست و ترديدى نيست كه ايجاد جسم پس از نابودى آن ممكن است و خداوند در قرآن آشكارا بيان داشته است : « آيا كسى كه آسمانها و زمين را آفريده است نمىتواند همانندشان را بيافريند ؟ آرى مىتواند ، كه او آفرينندهاى داناست . » « 1 » و « . . . چه كسى اين استخوانها پوسيده را زنده مىكند ؟ بگو : كسى آنها را زنده مىكند كه در آغاز بيافريده است و او به هر آفرينشى داناست . » « 2 »
قرآن آكنده از گفتار در باره معاد است گرچه در چگونگى بازگشت و اعاده و اعدام ، اختلاف است . تفصيل اين مباحث را در كتابهاى كلامى بيان كردهايم ، امّا در اين مقام بحث از يك مطلب است و آن اثبات معاد بدنى و جسمانى است كه اصل دين و ركن آن به شمار مىرود و تنها با مذهب اماميه قابل اثبات است و به مذهب اهل سنت چنين
هامش
( 1 ) . يس : 81 .
( 2 ) . يس : 78 و 89 .