د : مطاعن معاويه :
مطاعن معاويه افزون از حد شمار است و جمهور موارد فراوانى از آن را بيان كردهاند .
1 . حميدى روايت كرده كه پيامبر به عمّار فرمود : « دريغ از عمّار ! گروه باطل او را در صفين خواهند كشت . « 1 » او ايشان را به بهشت فرا مىخواند و آنها به سوى آتش دعوتش مىكنند . » « 2 » عمّار در جنگ با معاويه كشته شد و هنگامى كه معاويه اين روايت را شنيد از سر نيرنگ گفت : « آن كس كه عمّار را با خود آورد او را كشت . »
ابن عباس پاسخ داد : « پس حمزه بدست پيامبر كشته شد زيرا پيامبر او را با خود آورده بود ! » 2 . ابو المنذر هشام بن محمّد السائب در كتاب « مثالب » روايت كرده است كه معاويه از حيث فرزندى به چهار تن منسوب بود ، عمّار بن وليد بن مغيره مخزومى ، مسافر بن عمرو ، ابو سفيان و مردى ديگر كه نام برده است . « هند » مادر معاويه از زنانى بود كه پرچم بر سراى خود مىآويخت . او سياهان را از همه مردان دوستتر مىداشت و هر گاه كودك سياهى مىزاييد او را مىكشت . « حمامه » نيز يكى از جدات معاويه بود و در « ذى المجاز » پرچم داشت يعنى در زناكارى به نهايت رسيده بود . « 3 » معاويه ادعا مىكرد كه با زياد برادر است . ابو عبيد عبد بنى علاج از ثقيف ، دعوى پدرى زياد را داشت . با آنكه زياد در بستر آن مرد به دنيا آمده بود ، معاويه دعوى او را رد كرد و خود اين گونه شايع ساخت كه ابو سفيان با مادر زياد در حالى كه همسر ابو عبيد بود زنا كرده و زياد فرزند ابو سفيان است . « 4 »
هامش
( 1 ) . الاصابه ، ج 2 ، ص 512 و در حاشيه آن الاستيعاب ، ص 480 ، تهذيب التهذيب ، ج 7 ، ص 409 ، گفته از حديث « عمّار را گروه ستمگر خواهند كشت » از احاديث متواتر پيامبر است .
( 2 ) . شرح نهج البلاغه ، ج 3 ، ص 272 و مروج الذهب ، ج 2 ، ص 381 .
( 3 ) . ربيع الابرار زمخشرى ، شرح نهج البلاغه ، ج 1 ص 111 و ج 4 ، ص 84 ، تذكره الخواص ، ص 116 .
( 4 ) . الاتحاف شبراوى ، ص 66 ، تاريخ اليعقوبى ، ج 2 ، ص 208 ، كامل ابن اثير ، ج 3 ، ص 219 ، شرح نهج البلاغه ، ج 4 ، ص 70 و مروج الذهب ، ج 3 ، ص 6 .