و مناجات در ساعات مبارك و مكانهاى مقدس را از او آموختند . « 1 » امام در عبادت به پايگاهى رسيد كه در هنگام نماز تير را از پايش بيرون كشيدند و در نيافت . زيرا به غير خدا مطلقا نظر نداشت . « 2 »
امام زين العابدين عليه السّلام در روز و شب هزار ركعت نماز مىگزارد و دفتر عبادات على عليه السّلام را مىنگريست و آن را چون افسردهاى از دست مىافكند كه « ما كجا و عبادت على عليه السّلام كجا ؟ ! » « 3 » امام كاظم عليه السّلام مىفرمايد : « گفتار خداوند بزرگ : آنان را بينى كه ركوع مىكنند ، به سجده مىآيند و جوياى فضل و خشنودى خدا هستند . نشانشان اثر سجدهاى است كه بر چهره آنهاست . » « 4 » ؛ در حق امير المؤمنين نازل شده است . « 5 »
روزى در صفين مىجنگيد و ميان دو سپاه به خورشيد نگران بود . ابن عباس عرض كرد : اكنون گاه نماز نيست كه ما را مهمى ديگر است . على عليه السّلام فرمود : « چرا با آنها پيكار مىكنيم ؟ تنها از آن رو كه نماز به پا دارند » « 6 » امير المؤمنين حق عبادت خدا را بجاى آورد زيرا فرمود : « من تو را از هراس آتش يا دوستدارى بهشت عبادت نمىكنم بلكه از آن جهت عبادت مىكنم كه تو را شايسته پرستش يافتم . » « 7 »
2 . جهاد
: بنيان دين و ستونهاى آن به شمشير سرور ما امير المؤمنين استوار گشت
هامش
( 1 ) . مطالب السؤل ، ص 16 ، ينابيع المودة ، ص 150 ، شرح نهج البلاغه ابن ابى الحديد ، ج 1 ، ص 9 ، كفاية الطالب ، ص 398 .
( 2 ) . مناقب المرتضوى ، ص 364 .
( 3 ) . ينابيع المودة ، ص 150 ، شرح نهج البلاغه ، ج 1 ، ص 9 .
( 4 ) . فتح : 29 .
( 5 ) . شواهد التنزيل ، ج 2 ، ص 180 .
( 6 ) . ديلمى در ارشاد اين مطلب را روايت كرده است .
( 7 ) . بحار الانوار ، ج 41 ، ص 14 ، ابن ميثم در شرح نهج البلاغه ( ج 1 ، ص 81 ) مطلب را آورده است .