كه پيامبر فرمود : « خداوند براى برادرم على فضايلى نهاد كه به شمار نمىآيند . هر كس فضيلتى از برتريهاى او را بيان كند و به آن معترف باشد ، خداوند گناهان گذشته و آيندهاش را مىآمرزد و هر كس فضيلتى از او را بنويسد ، تا هنگامى كه آن نوشته باقى است ، فرشتگان پيوسته براى او آمرزش مىطلبند و هر كه به فضيلتى از برتريهاى او گوش فرا دهد ، خداوند گناهانى را كه از طريق گوش انجام داده است مىآمرزد و آن كه به كتابى از فضيلتهاى او بنگرد پروردگار گناهانى را كه بواسطه نگاه مرتكب شده خواهد بخشيد .
سپس فرمود : نگريستن به على عبادت است . سخن گفتن از على عبادت است و خداوند ايمان را جز به ولايت او و بيزارى جستن از دشمنانش نمىپذيرد . » « 1 »
من در كتاب « كشف اليقين في فضايل امير المؤمنين » گفتهام : « فضايل يا پيش از ولادت آن حضرت بوده است مانند آنچه كه اخطب خوارزم از دانشمندان جمهور از ابن مسعود روايت كرده كه پيامبر فرمود : هنگامى كه خداوند آدم را آفريد و از روح خود در او دميد ، آدم عطسه زد و خداى را حمد كرد . پروردگار به او وحى كرد : اى بنده من ، مرا ستودى ، به عزت و جلال خود سوگند اگر به سبب دو بندهاى كه مىخواهم آنها را بيافرينم نبود ، تو را خلق نمىكردم . آدم گفت : بار الها آيا آنها از منند ؟ خداوند فرمود : آرى اى آدم ، سر بلند كن و بنگر ، او چنين كرد و ديد بر عرش نگاشتهاند : « خدايى جز اللَّه نيست ، محمّد پيامبر رحمت و على بر پا دارنده حجت است . هر كه حق على را بشناسد پاكيزه و پاكدامن مىگردد و هر كه حق او را انكار نمايد ، ملعون و زيانكار است . به عزت و جلال خود سوگند ياد كردم كه اطاعتكننده از او را به بهشت در آورم گرچه مرا عصيان نموده باشد و به عزت خود قسم خوردم كه عصيانكنندهاش را در آتش افكنم هر چند
هامش
( 1 ) . المناقب به سند نويسنده از محمّد بن عماره از پدرش از جعفر صادق عليه السّلام از پدرانش از امير مؤمنان نقل كرده كه پيامبر فرمود . . . ، ينابيع المودة ص 121 ، كفايه الطالب ص 251 ، نويسنده گفته است : خبر را حافظ همدانى در مناقب خود و حموينى در فرائد السمطين آوردهاند .