3 . آياتى كه افعال خداوند را از شباهت به اعمال بندگان تنزيه مىكند و افعال بارى را منزه از ، تفاوت و اختلاف و ستم مىداند :
« در آفرينش خداى رحمان هيچ خلل و بىنظمى نمىبينى . » « 1 » ، « كسى كه آفرينش هر موجودى را به نحو احسن محقق ساخت . » « 2 » ، كفر و ظلم احسن نيست .
خداوند مىفرمايد : « آسمانها و زمين و آنچه را كه ميان آنهاست جز به حق نيافريدهايم . » « 3 » و كفر ، حق نيست .
خداوند فرموده است : « خداوند ذرهاى هم ستم نمىكند . » « 4 » ، « پروردگار تو به بندگان ستم روا نمىدارد . » « 5 » ، « ما به آنها ستم نكرديم . » « 6 » ، « آن روز به كسى ستمى نمىرود . » « 7 » و « به اندازه رشته باريكى كه درون هسته خرماست به او ستم نشده است . » « 8 »
4 . آياتى كه نشانگر سرزنش بندگان به سبب كفر و گناهان است . مانند :
« چگونه خدا را انكار مىكنيد ؟ » « 9 » انكار و توبيخ در باره كسى كه توان عمل نداشته است ، محال است . يكى از انديشههاى اشعريان اين است كه خداوند كفر را در كافر آفريده و آن را اراده نموده است . كافر قدرت سرپيچى از كفر را ندارد . » « 10 » در اين حال
هامش
( 1 ) . ملك : 3 .
( 2 ) . سجده : 7 .
( 3 ) . حجر : 85 .
( 4 ) . نساء : 40 .
( 5 ) . فصلت : 46 .
( 6 ) . هود : 101 .
( 7 ) . غافر : 17 .
( 8 ) . اسراء : 71 .
( 9 ) . بقره : 28 .
( 10 ) . ابن تيميه در كتاب خود ، مجموعه رسائل كبرى ، ج 1 ، ص 129 - به تلخيص گفته است : جهميه و اشعريه بر