[ ترجمهء حديث بيست و ششم : ]
عبد العظيم بن عبد اللّه الحسنى - سلام اللّه عليه - گفت : گفتم به حضرت امام محمّد تقى عليه السّلام كه : من اميدوارم كه تو باشى قائم از اهل بيت محمّد عليهم السّلام ، آن كه پر مىگرداند زمين را از عدل و داد ، آنچنان كه پر شده از جور و ظلم ، آن حضرت فرمود كه : همهء ما قائم به امر خداييم ، و هادى به دين خداييم ، و ليكن آن قائمى كه پاك مىسازد خداى تعالى به سبب او زمين را از اهل كفر و انكار ، و پر مىگرداند زمين را از عدل و داد ، او آن كسى است كه مخفى و پوشيده خواهد شد بر مردمان ولادت او ، و غايب خواهد شد بر مردمان شخص او ، و حرام خواهد بود بر مردمان نام بردن او ، و او هم نام و هم كنيت پيغمبر است ، اوست كه زمين در هم نورديده مىشود از براى او ، و نرم و آسان مىگردد از براى او هر دشوارى ، جمع مىگردند نزد او از اصحاب به شمارهء اهل بدر سيصد و سيزده كس از دورترين جاى زمين ، و اين است معنى قول حضرت اللّه تعالى كه مىفرمايد :
أَيْنَ ما تَكُونُوا يَأْتِ بِكُمُ اللَّهُ جَمِيعاً إِنَّ اللَّهَ عَلى كُلِّ شَيْءٍ قَدِيرٌ
« 1 » ، پس چون جمع شوند نزد او اين عدد ، ظاهر مىگردد امر او ، و چون كامل شود از براى او عقد و آن ده هزار مرد است ، خروج كند به اذن حضرت اللّه تعالى ، و بكشد دشمنان خدا را ، تا آن كه راضى شود خداى تعالى ، عبد العظيم - سلام اللّه عليه - گفت كه : گفتم : اى سيّد من ! چون خواهد دانست كه خدا راضى شده است ؟
امام فرمود كه : انداخته مىشود در دل او رحم ( يعنى : خداى تعالى رحم به دلش خواهد انداخت نسبت به آن جماعت كه ديگر از ايشان نكشد ) .
ديگر امام عليه السّلام فرمود كه : چون به مدينه داخل خواهد شد لات و عزّى را بيرون خواهد آورد و خواهد سوخت ، مراد از لات و عزّى ابى بكر است و عمر . و السّلام على من اتّبع الهدى .
هامش
( 1 ) . سورهء بقره آيهء 148 .