كه : اين نسخهء لوحى است كه خداى تعالى به رسول خود به هديه فرستاد ، آن لوحى كه در آن بود نام اللّه تعالى ، و نام رسول او ، و نام امير المؤمنين ، و نام عمّم حسن بن على ، و نام پدرم عليهم السّلام ، و نام من ، و نام فرزندم محمّد باقر ، و فرزند او جعفر بن محمّد ، و فرزند او موسى بن جعفر ، و فرزند او علىّ رضا ، و فرزند او محمّد تقى ، و فرزند او على نقى ، و فرزند او حسن زكى ، و فرزند او حجّة اللّه ، و قائم بامر اللّه ، و منتقم از اعداء اللّه ، آنكه غايب شود غايب شدنى دراز ، بعد از آن ظاهر شود و پر كند زمين را از عدل و داد ، همچنان كه پر شده باشد از ستم و بيداد .
اين حديث شريف را مؤيّدات بسيار است ، سبب ايجاز بود كه در اين رساله به نقل اين خبر مختصر قناعت نمود .
حضرت سيّد المجتهدين امير محمّد باقر داماد در باب اين حديث كه به « حديث لوح » موسوم است ، در كتاب « شرعة التّسمية » مىفرمايد :
« هو ممّا على روايته تواطؤ الخاصّة و العامّة ، من طرق متلوّنة مختلفة ، و أسانيد متشعّبة متكثّرة »
و آن كتابى است كه در وقتى كه اين ضعيف نزد آن دو نحرير عظيم الشأن عديم النظير يعنى : شيخ بهاء الملة و الدّين محمّد ، و امير محمّد باقر داماد - عليهما الرّحمة - به تلمّذ تردّد داشت ، در ميان ايشان بر سر جواز تسميه و حرمت آن در زمان غيبت مناظره و مباحثه روى نمود ، و آن گفتگو مدّتى در ميان بود ، لهذا سيّد مشار إليه كتاب مذكور را تأليف فرمود - فرحمة اللّه عليهما . و السّلام على من اتّبع الهدى .
كفاية المهتدي في معرفة المهدي ( ع ) ( فارسي ) — صفحة 458
مساهمون: مير لوحى
ص٤٥٨