و هر كس كه قبول كند او را پس به تحقيق كه ردّ كرده است ما را ، و هر كس كه مدح گويد او را پس به تحقيق كه مذمت كرده است ما را ؛ اى پسر ابى عمير ! هر كس كه خواهد از شيعهء ما باشد بايد كه از ابو مسلم تبرّا نمايد ؛ و هر كس كه از او تبرّا ننمايد پس نيست آن كس از شيعهء ما و بيزاريم ما از آن كس در دنيا و عقبى » .
پس هر فردى از افراد انسان « 1 » كه خواهد كه بر نهج اسلام و ايمان مستقيم باشد ، بايد كه از ابو مسلم مروزى تبرّا نمايد ، بلكه از دوستان و مدّاحان آن شقىّ بيزارى جويد و به هيچ وجه با منتسبان « 2 » دودمان رسالت و ولايت معاندت ننمايد .
مگر كسانى كه به آن سيّد عالى تبار بدى مىكنند و به مجالست « قصّهخوانان » ميل كرده با ابو مسلم مروزى دوستى مىنمايند ، نشنيدهاند كه حضرت امام جعفر صادق عليه السّلام فرموده است كه :
« من جالس لنا عائبا او مدح لنا قاليا او و اصل لنا قاطعا او قطع لنا واصلا او والى لنا عدوّا او عادى لنا واليا فقد كفر بالّذى انزل السبع المثانى و القرآن العظيم . »
يعنى : « هر كس همنشينى كند با عيب كنندهء ما ، يا مدح گويد دشمن ما را ، يا وصل نمايد با قاطع ما ، يا قطع نمايد از و اصل ما ، يا دوست دارد دشمن ما را ، يا دشمن دارد دوست ما را ، پس به تحقيق كه كافر است و كافر شده است به آن خداوندى كه فرو فرستاده است سبع المثانى و قرآن عظيم را . »
دوستى با دشمنان و دشمنى با دوستان * مىكنى آنگاه لاف دوستدارى مىزنى
اگر چه اخبار صحيحه بسيار است مؤيّد اين مدّعا ، امّا در اين مقام به همين چند كلمه اكتفا نمودن اولى ، و السّلام على من اتبع الهدى .
تمّت الرسالة
هامش
( 1 ) . اصل : ايشان .
( 2 ) . اصل : متقيان .