ابو سلمهء خلّال از پيش سفّاح بيرون آمده بود و كسى با او همراه نبود ، مردم ابو مسلم از كمينگاه بيرون آمده او را كشتند ، و چون خبر قتل او به سفاح رسيد ، اين شعر را انشاء كرد و گفت :
الى النّار فليذهب و من كان مثله * على اىّ شيء فاتنا منه نأسف
معنى اين بيت آن است كه :
« به آتش رفت ابو سلمهء خلّال و هر كس كه مانند اوست . پس بر چه چيز كه فوت شده است از ما ، ما از آن تأسف خوريم ؟ » ، ( چون ابو سلمهء خلّال كتابت فرستاده بود به خدمت حضرت امام جعفر عليه السّلام ، سفّاح ملعون نسبت آتش به او و به مانند او داده . )
و بالجمله ، مخفى نيست بر صاحب بصيرتى كه چشم خود را مكحّل به سرمهء توفيق ساخته باشد كه به مجرّد كتابت فرستادن ابو سلمهء خلّال به امام جعفر عليه السّلام ، نامه فرستادن ابو مسلم مروزى به سفّاح و التماس قتل ابو سلمه كردن و به آن اكتفا ننمودن و مكتوب فرستادن به ابو جعفر دوانيقى و داود بن على عمّ او و از ايشان در خواستن كه مبالغه نمايند در قتل ابو سلمهء خلّال ناشى است از نهايت عناد ابو مسلم با امام به حق ناطق يعنى : امام جعفر صادق عليه السّلام ، پس روا نبود و در خور نيفتد كه باديهپيمايان وادى اخلاص با چنين بدبختى عناد نداشته باشند و او را مستحق دورى از رحمت الهى كه عبارت از لعن [ است ] ندانند .
خاتمة
بدان كه ابو مسلم مروزى مردمان را به بيعت بنى عبّاس در مىآورد و مىگفت : هر كس از دين ايشان برگردد ، و ايشان را امير المؤمنين نداند ، خون خود را مباح گردانيده باشد و او را بايد كشت .