احاديثى كه وضع نمودهاند نواصب در فضيلت شيوخ خود كه علماى اماميّه رحمهم اللّه نقل آن مىكنند به طريق انكار ، و با دلايل واضحه ردّ آن مىنمايند ، و عوام را آگاه مىسازند كه آن از مفتريات و موضوعات مخالفين است ، و هرآينه اجتناب از شنيدن قصص كاذبه از اخلاق مؤمنين است ، زيرا كه حضرت عزّت تعالى شأنه و تعظّم برهانه در صفت ايشان مىفرمايد كه :
وَ الَّذِينَ هُمْ عَنِ اللَّغْوِ مُعْرِضُونَ
« 1 » و جاى ديگر مىفرمايد :
وَ الَّذِينَ لا يَشْهَدُونَ الزُّورَ وَ إِذا مَرُّوا بِاللَّغْوِ مَرُّوا كِراماً
« 2 » و اين آيه دالّ است بر آنكه « عباد الرحمن » ، يعنى : بندگان برگزيدهء پروردگار عالميان ، كسانىاند كه حاضر نشوند در مجالس و محافل اهل كذب و ساير فسوق ، از آن جهت كه حاضر شدن در مشاهد باطله ، شريك شدن است در خطا و عصيان اهل آن مشاهد ؛ به سبب آنكه حضور در آن مجالس دليل رضاست بر آن معاصى .
نواب خاتمة المجتهدين در « مطاعن المجرميّة » بعد از ايراد آيهء كريمهء
وَ مِنَ النَّاسِ مَنْ يَشْتَرِي لَهْوَ الْحَدِيثِ لِيُضِلَّ عَنْ سَبِيلِ اللَّهِ بِغَيْرِ عِلْمٍ وَ يَتَّخِذَها هُزُواً أُولئِكَ لَهُمْ عَذابٌ مُهِينٌ
« 3 » آورده است كه :
« سئل الصّادق عليه السّلام عن القصّاص ، أ يحلّ الاستماع لهم ؟ فقال عليه السّلام : لا ، و قال عليه السّلام : من أصغى إلى ناطق فقد عبده ، فان كان الناطق عن اللّه ، فقد عبد اللّه ، و إن كان الناطق عن إبليس ، فقد عبد إبليس . »
يعنى : « پرسيدند از حضرت امام جعفر صادق عليه السّلام از حال قصّهخوانان ، كه آيا حلال است گوش داشتن به ايشان ؟ آن حضرت فرمود كه : حلال نيست ، و فرمود كه :
هر كس گوش بدارد به ناطقى ، پس به تحقيق كه او را پرستيده »
هامش
( 1 ) . سورهء مؤمنون آيهء 3 .
( 2 ) . سورهء فرقان آيهء 72 .
( 3 ) . سورهء لقمان آيهء 6 .