آن جناب در عنفوان شباب عنان طبيعت از مشتهيات نفسانى و لذّات جسمانى درتافت ، و به حكم
إِنَّ اللَّهَ يُحِبُّ التَّوَّابِينَ وَ يُحِبُّ الْمُتَطَهِّرِينَ
« 1 » مرتبهء محبوبيّت حضرت ربّ العالمين دريافت ، و به قلع و قمع جميع ملاهى و مناهى پرداخت ، و آثار شنيعهء بدعت و رسوم خلاف شريعت برانداخت .
و از جملهء منكرات عظيمه كه از آن نهى فرمود ، يكى آن بود كه پيش از طلوع خورشيد سلطنت شاه جنّت مكان عليّين آشيان بعضى از افسانهخوانان سنّى سيرت و ياوهگويان ناصبى سريرت ، اسطوره بر ابو مسلم مروزى بسته بودند ، و در زمان آن شاه علّيين آرامگاه بعضى ديگر از قصّهخوانان دروغ پيشه و بادپيمايان كج انديشه تغييرى در آن افسانه نموده ، آن قصّهء موضوعه را با مفتريات بر بعضى از ائمّهء معصومين عليهم السّلام آميخته بودند ، و عوام را به آن تزوير و تسطير ، محبّ و دوستدار آن محبوس زاويهء سعير گردانيده ، و با آنكه نوّاب غفران پناه قصّهخوانان را از خواندن آن قصهء باطله منع نموده ، به شستن دفاتر ضالّهء ايشان و به تخريب مقبرهاى كه به ابو مسلم مروزى نسبت مىدادند امر فرموده بود ، بعد از رحلت آن حضرت به قصور بىقصور جنّت ، بعضى از قصّاص باز مرتكب آن ناشايست شده ، به اغواء و اضلال عوام اشتغال مىنمودند ، شاه دين پناه مجدّدا از خواندن و شنيدن آن منع فرمود و قدغن نمود كه : هر كس آن قصّهء كاذبه بخواند به تيغ سياست زبانش قطع نمايد .
الحق به غايت زشت بود كه در بلاد شيعه آن طور قصّهء دروغى خوانند و عوام را دوست مخالفان گردانند ، و بايد دانست كه خواندن و شنيدن جميع قصص كاذبه حرام و از افعال فاسقين است ، خصوصا اخبار موضوعهاى كه در مدح مخالفين است ، كه آن اخلال در مذهب و دين است ؛ مگر آنكه بر سبيل انكار و ردّ يا تنبيه عوام باشد ، چنان كه
هامش
( 1 ) . سورهء بقره آيهء 222 .