* باب نوزدهم * غلو در حب صحابه
بدان كه حوالات جمله كفر و زندقه به خداى تعالى كنند و جمله انبياء را در مقام فاسقان و فاجران دانند چون آدم و يونس و نوح و ابراهيم و يوسف و يعقوب و موسى و هارون و داود و سليمان و ادريس و ايوب عليهم السّلام و بر هر يكى از انبياء چندان كه مقدور شد معصيت حواله كردند خاصه به محمد صلّى اللّه عليه و آله با زن از عشق بازى و چيزهاى كه بازگفتن آن شنيع است و قائل اين ترهات سنى صافى .
و كس كه خداى را پاك و منزه داند از جمله و انبياء را معصوم داند او را رافضى خوانند و دشمن دانند و اين جمله به سبب فرط محبت صحابه است و اين طايفه از ظلم ايشان كه بر خاندان طهارت كردند تبرى مىكنند اين طرفه كه نام خويش بر مردم نهادند و به آيه :
إِنَّ اللَّهَ اصْطَفى آدَمَ وَ نُوحاً وَ آلَ إِبْراهِيمَ وَ آلَ عِمْرانَ عَلَى الْعالَمِينَ
( آل عمران 30 ) و آيه
وَ إِنَّهُمْ عِنْدَنا لَمِنَ الْمُصْطَفَيْنَ الْأَخْيارِ
( ص 47 ) و ايشان نزد ما از جمله برگزيدگان نيكو گزيده .
و امثال اين اعتقاد ندارند براى آنكه صحابه جايز الخطا بودند و از شرك توبه كرده جمله انبياء را براى تمشيت كار ايشان و ترويج مصلحت ايشان در مقام خطيه آرند و براى دفع شنعت شيعه تمسك به آيات متشابهات كنند .
و ندانند كه حق تعالى فرمود :
فَأَمَّا الَّذِينَ فِي قُلُوبِهِمْ زَيْغٌ فَيَتَّبِعُونَ ما تَشابَهَ مِنْهُ ابْتِغاءَ الْفِتْنَةِ وَ ابْتِغاءَ تَأْوِيلِهِ
الآية ( آل عمران 5 ) فاما آنكه در دلهاى ايشان مرض است و شك پس پيروى مىكنند آنچه متشابه است از آن فتنه و جستن تأويل آن و عقل را حجت ندانند و مع هذا تمسك به آراء و قياس كنند براى قصور علم و كثرت جهل .