امام علىّ بن الحسين فرمود : يا بن معاوية ! نبوّت وامارت « 1 » پيوسته در خاندان ما بود ودر روز بدر وأحد واحزاب ، رايت رسول خداى در دست نياى من على أبو طالب بود ورايات كفر ، در دست پدر ونياى تو . ويلك اى يزيد ! اگر بدانى كه چه كردهاى واز پدر وارومت وبرادر وعمومت من ، چه جسته « 2 » ، هرآينه به كوهها خواهى گريخت واز خاك وخاكستر ، خوابگاه خواهى كرد ونيستى وهلاكت از خداى سبحانه خواهى خواست .
مگر « 3 » يزيد روزى خطيب را بخواند وبفرمود تا بر منبر شود ودر نكوهش امام حسين بن علي عليه السلام وپدر أو أمير المؤمنين علي عليه السلام فصلى بپردازد . « 4 » خطيب بر منبر شد وبسى ناستوده گفت واز يزيد وپدر أو ستايش فراوان كرد . « 5 »
امام علىّ بن الحسين بر أو صيحه زد وفرمود : رضاى مخلوق به جاى سخط خالق بازخريدى ، جاى خويش در آتش دوزخ مهيّا دان . وللّه درّ ابن سنان حيث يقول :
أعلى المنابر تعلنون بسبّه * وبسيفه نصبت لكم أعوادها « 6 »
آنگاه امام علىّ بن الحسين أجازت خواست تا بر منبر شود وكلمتي چند گويد كه رضاى خداى سبحانه در آن باشد وشنوندگان را نيز اجر ومزد بود . يزيد تأبّى « 7 » جست وأجازت نداد . ديگران گفتند : چه شود « 8 » كه بر منبر شود وچيزى از أو شنويم ؟ ودر اين معنى مبالغت كردند . يزيد از سر ضرورت تن فراداد « 9 » .
هامش
( 1 ) . حكومت ، أمير شدن
( 2 ) . چه رفته ، چه ضايع شده
( 3 ) . همانا ( قيد تأكيد ) .
( 4 ) . خطبهاى ايراد كند .
( 5 ) . ر . ك : اللهوف ص 219 ؛ أعيان الشيعة ج 1 / 617 ؛ مناقب ابن شهرآشوب ج 4 / 168 ؛ مقتل خوارزمي ج 2 / 69 - 71 ؛ الفتوح ص 916 با نقل اندك ؛ مقاتل الطالبيين ج 2 / 121 ؛ ارشاد مفيد ص 246 ؛ أنساب الأشراف ج 3 / 220 .
( 6 ) . وچه نيكو سروده ابن سنان : آيا بر سر منبرها به أمير المؤمنان دشنام مىدهيد در حالي كه چوبهاى آن منبرها با شمشير أو برآورده شد ؟
( 7 ) . امتناع كرد .
( 8 ) . چه اشكال دارد ؟ .
( 9 ) . قبول كرد .