مسلمانان ، برپا مىداشتند و جشن مىگرفتند . « 1 »
نه تنها ابن خلكان و ابو ريحان بيرونى ، اين روز را عيد مىنامند ، بلكه « ثعالبى » نيز ، اين شب را از شبهاى معروف در ميان امت اسلامى شمرده است . « 2 »
ريشهء اين عيد اسلامى به خود روز غدير بازمىگردد ، زيرا در آن روز پيامبر به مهاجران و انصار ، بلكه به همسران خود دستور داد كه بر على وارد شوند و به او در مورد چنين فضيلتى بزرگ تبريك بگويند .
« زيد بن ارقم » مىگويد : از مهاجران : ابو بكر ، عمر ، عثمان ، طلحه و زبير ، نخستين كسانى بودند كه با على دست بيعت دادند و مراسم تبريك و بيعت تا مغرب ادامه داشت .
دلايل ديگر ابديت اين واقعه
در اهميت اين رويداد تاريخى ، همين اندازه كافى است كه اين واقعهء تاريخى را 110 صحابى نقل كردهاند . البته اين جمله نه به آن معنا است كه از آن گروه زياد تنها همين افراد ، اين حادثه را نقل كردهاند ، بلكه تنها در كتابهاى دانشمندان اهل تسنن ، نام 110 تن به چشم مىخورد . درست است كه پيامبر سخنان خود را در جامعهء صد هزار نفرى القا نمود ، ولى گروه زيادى از آنان از نقاط دور دست حجاز بودند كه از آنان حديثى نقل نشده است و گروهى از آنها اين واقعه را نقل كردهاند ، اما تاريخ موفق به درج نام آنان نگرديده است و اگر هم ثبت كرده است ، به دست ما نرسيده است .
در قرن دوم اسلامى كه عصر تابعان است ، هشتاد و نه تن از آنان به نقل اين حديث پرداختهاند .
راويان حديث غدير ، در قرنهاى بعدى همگى عالمان و دانشمندان اهل تسنن مىباشند .
هامش
( 1 ) . ترجمهء الآثار الباقيه ، ص 395 و الغدير ، ج 1 ، ص 267 .
( 2 ) . ثمار القلوب ، ص 511 .