شما بدون اينكه قربانى همراه داشته باشم ، به زيارت خانهء خدا مىآمدم . اما چه كنم ، من قربانى همراه خود آوردهام و به فرمان خدا
« حَتَّى يَبْلُغَ الْهَدْيُ مَحِلَّهُ »
بايد در حال احرام بمانم تا روز منى قربانى خود را در قربانگاه سر ببرم ، ولى هر كس كه قربانى همراه نياورده ، بايد از احرام خارج شود و آنچه را كه انجام داده است « عمره » محسوب كند و بعدا براى حج احرام ببندد . « 1 »
على از يمن بازمىگردد
امير مؤمنان عليه السّلام از حركت پيامبر براى شركت در مراسم حج ، آگاه گرديد . وى با سربازان خود در حالى كه 34 قربانى همراه داشت ، براى شركت در مراسم حج حركت كرد و پارچههايى كه از مردم « نجران » به عنوان ماليات اسلامى گرفته بود ، همراه خود آورد . على در نيمهء راه ، فرماندهى سربازان را به يكى از افسران خود سپرد و به سرعت به جانب مكه حركت كرد و در نزديكى آنجا خدمت پيامبر رسيد . پيامبر از ديدار على و موفقيت او خوشحال گرديد و از على پرسيد ، چگونه نيت كردى ؟ او گفت : من موقع احرام ، به نيت شما احرام بستم و گفتم : « اللهمّ إهلالا كإهلال نبيك ؛ بار الها ! به همان نيتى كه پيامبر تو احرام بسته من نيز احرام مىبندم . » « 2 » سپس پيامبر را از قربانىهايى كه همراه خود آورده بود آگاه ساخت . پيامبر فرمود : تكليف من و شما در اين يكى است و ما بايد تا لحظهء كشتن قربانىها در حالت احرام باقى بمانيم . سپس دستور داد كه على به طرف سربازان خود بازگردد و آنها را به مكه برساند .
وقتى على به جانب سربازان خود بازگشت ، ديد تمام پارچههايى كه از ملت
هامش
( 1 ) . بحار الانوار ، ج 21 ، ص 319 . اين سرگذشت ما را به سرسختى گروهى از صحابه در مقابل دستورهاى اكيد پيامبر ، رهبرى مىكند . در تاريخ اسلام ، گواههاى زيادى بر اين مطلب هست و مرحوم شرف الدين عاملى كتاب ويژهاى ، به نام النص و الاجتهاد در اين مورد دارند .
( 2 ) . مفيد ، الارشاد ، ص 92 . كردار على و امضاى رسول گرامى ، حاكى است كه نيّت اجمالى كافى است و هرگز لازم نيست كه نيّتكننده بر خصوصيات عمل خود آشنا باشد .